چشم هایی میان گندمزار فصل 4

🌲 فصل چهارم | فرار لِو حالا مطمئن شده که اتفاقات جنگل فقط یک توهم یا شوخی نیستند. یادداشتی که پیدا کرد... تماس عجیب پلیس... و مترسکی که هر بار در جای دیگری ظاهر می‌شود... همه نشان می‌دهند که چیزی در این جنگل پنهان شده است. اما بعضی رازها... وقتی کشف شوند، دیگر راه بازگشتی باقی نمی‌گذارند. گاهی فرار کردن، تنها راه نجات نیست... چون بعضی چیزها قبل از تو، می‌دانند قرار است به کجا فرار کنی. 👁️🌲🖤

🌲 فصل چهارم | اسلاید ۱ لِو چند ثانیه بی‌حرکت ماند. تمام بدنش یخ کرده بود. نور کم‌رنگ صبح از میان شاخه‌های درختان عبور می‌کرد، اما هنوز نمی‌توانست نوشته‌ی روی صورت مترسک را واضح ببیند. با تردید، یک قدم جلو رفت. بعد قدم دوم... دست‌هایش می‌لرزید. نور چراغ‌قوه را روی صورت مترسک انداخت. چند کلمه با مایعی تیره روی پارچه‌ی صورتش نوشته شده بود. «تو دیر رسیدی...» لِو زیر لب تکرار کرد: «...دیر رسیدم؟ برای چی؟» همان لحظه... صدای زنگ پیام گوشی‌اش در سکوت جنگل پیچید. پیامی از کریس بود. کریس: «لِو، حالت خوبه؟ از دیشب جواب ندادی. هرچی زنگ می‌زنم در دسترس نیستی.» لِو با عجله شروع به تایپ کرد: «کریس... فکر کنم یه اتفاق خیلی بد داره می‌افته. باید از اینجا برم...» اما قبل از اینکه دکمه ارسال را بزند... از پشت سرش، صدای قدم‌هایی آرام و سنگین شنیده شد. تق... تق... تق... این بار... صدا متعلق به یک نفر نبود. 👁️ پایان اسلاید: انگار چند نفر، هم‌زمان از میان درخت‌ها به سمت لِو نزدیک می‌شدند... 🌾🖤

🌲 فصل چهارم | اسلاید ۲ لِو بی‌اختیار برگشت. صدای قدم‌ها واضح‌تر شده بود... تق... تق... تق... اما عجیب‌تر از خود صدا، نظم آن بود. انگار چند نفر، با فاصله‌ای کاملاً یکسان قدم برمی‌داشتند. او چراغ‌قوه را به سمت درخت‌ها گرفت. مه غلیظ، دیدش را محدود کرده بود. بین درختان، فقط سایه‌های تاریک دیده می‌شد. چند ثانیه همه‌چیز ساکت شد. لِو نفسش را در سینه حبس کرد. بعد... یکی از آن سایه‌ها، آرام از پشت یک درخت بیرون آمد. قدبلند... بی‌حرکت... با همان لباس‌های کهنه... یک مترسک دیگر. اما این یکی با قبلی فرق داشت. سرش کمی به یک طرف خم شده بود... انگار با دقت به لِو نگاه می‌کرد. لِو قدمی عقب رفت. در همان لحظه... از سمت دیگر جنگل هم صدای خش‌خش برگ‌ها بلند شد. او با وحشت سرش را چرخاند... و فهمید... آن مترسک، تنها نبود. 👁️ پایان اسلاید: یکی از سایه‌ها... آرام یک قدم به سمت لِو برداشت. 🌾🖤

🌲 فصل چهارم | اسلاید ۳ لِو دیگر به خودش اجازه فکر کردن نداد. با تمام توان به سمت ماشین دوید. صدای قدم‌ها پشت سرش قطع نمی‌شد... اما هر بار که برمی‌گشت، هیچ‌کس را نمی‌دید. فقط مترسک‌ها... که انگار هر بار به او نزدیک‌تر شده بودند. خودش را داخل ماشین انداخت و دوباره سوئیچ را چرخاند. استارت... هیچ. بار دوم... باز هم هیچ. با عصبانیت مشت محکمی به فرمان کوبید. «لعنتی... روشن شو!» در همان لحظه... تق... تق... صدایی روی شیشه‌ی سمت راننده پیچید. لِو با وحشت سرش را برگرداند. پشت شیشه... کسی نبود. اما روی بخار شیشه، انگار با یک انگشت چیزی نوشته شده بود. لِو با آستینش بخار را پاک کرد. تنها یک جمله باقی مانده بود: «دیگه راه فراری نداری...» 👁️ پایان اسلاید: همان لحظه، صدای باز شدن آرامِ درِ عقب ماشین از پشت سرش آمد... 🌾🖤

🌲 فصل چهارم | اسلاید ۴ لِو با وحشت به آینه وسط خیره شد. صدای باز شدن درِ عقب ماشین را واضح شنیده بود... اما صندلی عقب خالی بود. چند بار پلک زد. هیچ‌کس آنجا نبود. نفس عمیقی کشید و زیر لب گفت: «دیگه دارم عقل خودمو از دست می‌دم...» ناگهان... غررر... صدای موتور ماشین بلند شد. بدون اینکه دوباره استارت بزند... ماشین خودش روشن شده بود. لِو فرصت را از دست نداد. دنده را جا زد و با تمام سرعت از میان جاده‌ی خاکی فرار کرد. چند دقیقه بعد، وقتی مطمئن شد از محل کمپ فاصله گرفته، جرئت کرد در آینه نگاه کند. چادرش، میان درخت‌ها، کم‌کم از دیدش محو می‌شد. اما چیزی آخرین بار نگاهش را دزدید... کنار جاده... ردیفی از مترسک‌ها ایستاده بودند. همه‌شان... رو به جاده. رو به ماشین. رو به او. و تا جایی که چشم کار می‌کرد، انگار نگاهش می‌کردند. 👁️ پایان فصل چهارم لِو تصور می‌کرد بالاخره از جنگل فرار کرده است... اما هنوز نمی‌دانست کابوس واقعی، تازه قرار است شروع شود. 🌾🖤