چای هل

نوشته ای برای ایزد انسان نما

آهنگ ستاره از شادمهر را پخش میکنم و در حالی که با آهنگ همخوانی میکنم به آشپزخانه می‌روم تا چایی تازه دم بریزم، دو فنجان کمر باریک برمیدارم و در سینی می‌گذارم و میگویم:بنشین روی این صندلی چوبی،بنشین تا آفتاب بر عنبیه چشم هایت بتابد و پرتوی آن قهوه ای چشمهایت را دور بزند،به یاد داری که این آهنگ را در شهریور هزار و چهارصد و سه برایت فرستادم؟ قبل اینکه جواب بدهی بگو چای نعنا میخوری یا چای هل؟

از آشپزخانه خارج میشوم تا به سوی او بروم، در صندلی چوبی دیگری می‌نشینم و میگویم:هل تمام شده بود، نعنا ریختم، چرا جواب نمیدهی؟ نکند چای هل میخواستی؟

سرم را بالا میگیرم تا به او نگاه کنم و با جای خالیش مواجه میشوم، چشم هایم پر از اشک می‌شود و میفهمم باز هم داشتم با خیال او حرف میزدم، به یاد میارم تاریخ بیست و سه دی هزار و چهار صد و چهار را ، ساعت یازده و پنجاه و پنج دقیقه صبح که برای آخرین بار با تو حرف زدم اکنون چندین سال گذشته و من باز هم با خیال تو خوشم؛ به خود میایم چایی سرد شده بود، لیوان را از جلویت برداشتم و گفتم:سرد است نخور.

سپاسگزارم از نگاهتون.