نجوای شاخه‌های رویا

افسانه «دروازه ارواح سرگردان» (The Gateway of Wandering Spirits) در برخی از فرهنگ‌های فولکلور قدیمی (به‌ویژه در مناطق خاصی از شرق آسیا که بید نمادِ بسیار قدرتمندی داره)، افسانه‌ای وجود داره که می‌گه بید مجنون در واقع یه درخت معمولی نیست، بلکه یه «آنتن» برای دنیای دیگه‌ست! داستان از این قراره:

۱. ریشه‌هایی در عمقِ تاریکی: می‌گن ریشه‌های بید مجنون وقتی خیلی بلند می‌شن، به جای اینکه فقط دنبال آب باشن، می‌تونن «ارتعاشات» ارواحی که راهشون رو گم کردن و نمی‌تونن از این دنیا جدا بشن رو حس کنن.

۲. شاخه‌هایی که دستِ ارواح رو می‌گیرن: اون شاخه‌های آویزان و بلندش که مثل موهای پریشونِ یه زنِ سوگوار می‌مونن؟ افسانه‌ها می‌گن اون‌ها برای دکور نیستن! اون‌ها شبیه «دست‌های نامرئی» عمل می‌کنن. می‌گن ارواح سرگردان در شب‌های مهتابی، به این شاخه‌ها می‌چسبن تا بتونن برای لحظه‌ای دوباره حسِ «وزن داشتن» در دنیای مادی رو تجربه کنن. به همین خاطر هم هست که بید مجنون همیشه حتی وقتی باد نمی‌آد، کمی تکون می‌خوره! (البته فیزیکدان‌ها می‌گن به خاطر تعادلِ جرم و گشتاورشه، ولی ما که می‌دونیم قضیه چیه.)

۳.صدای نجوا: قدیمی‌ها معتقد بودن اگه زیر درخت بید مجنون در سکوت مطلقِ شب بایستی، صدای خش‌خشِ برگ‌هاش شبیه کلماتی به زبون‌های فراموش‌شده‌ست. می‌گن درخت داره «خاطراتِ کسانی که فراموش شدن» رو برای باد تعریف می‌کنه.

چرا این افسانه این‌قدر عجیبه؟ چون برخلاف اکثر درخت‌ها که نمادِ زندگی، رشد و رو به آسمون بودن هستن، بید مجنون تنها درختیه که «جاذبه» رو شکست داده و تسلیم شده؛ انگار که داره به سمت پایین، به سمتِ دنیای زیرین (Underworld) تعظیم می‌کنه.