سکوت؛

سکوت در خود چه دارد؟

در زیرزمین خانه ی مادر بزرگم به جست و جوی کتابی برای خواندن می گشتم، که چشمانم چیز جدیدی را برای نگریستن یافت. بقچه ای کهنه بود، که گرد و غبار روی آن به خواب فرو رفته بودند. در آن را گشودم، کتابی قدیمی داخل آن قرار داشت. با چشمانی پر ذوق کتاب را در دستانم گرفتم، آن را لمس کردم و دانستم که جلد آن از چرم اصیل است. بوی کهنه ای می داد، گویی که سال ها در اینجا است. اما من را کلمه ی "سکوت" که بر جلد کتاب حک شده بود جذب خود کرد.

کتاب را گشودم و کلماتش را زیرلب زمزمه کردم:« سکوت، صدایی است که بی فریاد آنچنان سخن می گوید که آدمی نمی تواند پاسخی به او بدهد، صدایی که وجود دارد اما شنیده نمی شود همان صدایی که جسم ندارد اما دیده می شود.

سکوت، یک بوم نقاشی سپید بیکران است که تنها جسورترین شاعران جرئت می کنند با رنگ های تیره بر آن زخمه بزنند. آری، سکوت سنگین است اما نه به آن اندازه که کمر شب را بشکند، بلکه آن شب است که سکوت را در خود غرق می کند.

سکوت زبان لحظه ای است که کلمات کم می آورند، لحظه ای که تنها با نگاه می شود آن را معنا کرد. سکوت نه چیزی است و نه کسی که بتوان دستانش را گرفت، بلکه یک احساس است. احساسی که گاه با خشم و غم و گاهی با شادی و در نهایت با ترس هم سفر است.

سکوت یک هنر است، نه هنر نوشتن و نه هنر نقاشی. بلکه هنری است از جنس انسانیت که گاهی انسان ها او را کنار می زنند و گاهی او انسان ها را.»