مرگ؛ بی رحمی یا موتور حیات؟

تا به حال فکر کردید که؛ اگر مرگ وجود نداشت چه میشد؟ یا بهتر بگم... اصلا چرا مرگ وجود داره؟ این برای ما بی رحمی ای از سوی خدا نیست؟ چی میشد اگه از اول حیات روی زمین مرگی وجود نداشت؟ چی میشد اگه در سطح کیهان مرگی وجود نداشت؟ چرا...؟ این یکی از مهم ترین و صد البته جالب ترین سوالات بشریت‌ هست، که توی این پست کامل بهش میپردازیم... پس لایک رو بزن تا بدون وقفه بریم برای پست!

فرض کنید از امروز به بعد هیج انسانی نمی‌ مرد یا به عبارتی، مرگ از جهان حذف بشود. خیلی رویایی‌ و جذابه، نه؟ • هیچ خونواده ای عذادار نمیشد. • هیچ کودکی پدر یا مادرش را از دست نمیداد. • هیچ انسانی نگران تمام شدن وقت زندگی‌اش نبود. همچنین بیماری ها دیگر پایان راه نبودن و انسان ها میتونستن قرن ها کنار عزیز هایشان زندگی کنن، تجربه کسب کنن و رویاهاشون رو بدون نگرانی از مرگ، دنبال کنن... اگر از دید یک انسان عادی نگاه کنیم؛ جهان بدون مرگ بهشت و زندگی بی پایان مثل یک نعمت ـه. اما وقتی از زندگی یک فرد فاصله بگیریم، و کلی تر نگاه کنیم و از یک زاویه سوم شخص کل جامعه و جهان رو در نظر بگیریم، کم کم چیزهایی پیش میایند که از خود مرگ هم پیچیده تر هستن...

اگر هیچکس نمی مرد اما همچنان تولد ادامه داشت، جمعیت زمین فقط بیشتر و بیشتر میشد. هرروز میلیون ها نفر بدنیا میومدند اما یک نفر هم نمی مرد. شاید در نگاه اول خوب بنظر برسد، اما... این زیاد شدن جمعیت یعنی؛ • غذای بیشتری لازم است. • اب بیشتری لازم است. • انرژی بیشتری لازم است. • خانه و زمین بیشتری لازم است. اما مشکل اینجاست که منابع زمین بی پایان و نامحدود نیستند و زمین، ظرفیت این حجم از انسان رو نداره. در همچین شرایطی دولت ها چاره ای ندارن بجز ممنوعیت تولد فرزند، یا نهایتا خیلی لطف کنند محدودش کنند. همچنین رقابت بر سر منابع زیاد شده و کم کم کیفیت زندگی کاهش پیدا می کنه. اینگونه‌ست که جهانی که در ابتدا بهشتی رویایی بنظر میرسید، تبدیل به جهنمی شد که زندگی در اوت بسیار سخت ـه... همچنین افراد ثروتمند، قدرتمند و حاکم ها تا مدت زیادی سرجاشون میمونن و به نسل جوان فرصت پیشرفت نمیدن. از طرفی دیگر، عقاید کهنه نیز با صاحبانشان به خاک نمیرن، چون اصلا مرگی وجود نداره، پس جامعه دچار یک رکود بزرگ هم میشه...

حالا بگذارید یک قدم عقب تر برویم؛ فرض کنید از ب بسمالله روی کره ی زمین هیچ مرگی وجود نداشت! بنظر شما چطور میشه؟ جمعیت انسان ها خیلی خیلی بیشتر میشه؟ حیوان های منقرض شده الان منقرض نشده بودن؟ دایناسور ها الان در کنار ما زندگی میکردن؟ جواب همگی "خیر" هست؛ چون اصلا هیچ کدام به وجود نمی امدند! بگذارید ساده تر توضیح بدم... اگر مرگ وجود نداشته باشه، اصلی ترین موتور طبیعت، یعنی تکامل کند تر و در بعضی شاخه ها کلا متوقف میشه. حالا چی میشه؟ اولیه ترین موجودات برای همیشه زنده میماندن و فضای زندگی رو اشغال میکردن. گونه های جدید فرصت کمتری برای رشد پیدا میکردن و سیر تکامل که به انسان امروزی ختم میشه بسیار طولانی تر میشه، و شاید این تکامل اصلا اتفاق نیوفته. حتی چرخه ی طبیعت هم مختل میشه؛ برگ ها، گیاه ها و جانوران هرگز تجزیه نمیشدن و مواد اولیه به خاک برنمیگشتن. بسیاری از اکوسیستم ها هم که امروز بر پایه مرگ و تولد دوباره کار میکنن از تعادل خارج میشن و زمین هرگز تبدیل به دنیای متنوع و پیچیده امروزی نمیشد...

حالا بیاید چند قدم برویم عقب تر و از زمین فراتر بریم. بیاید فرض کنیم از اول در سطح کیهانی هیچ چیز هرگز از بین نمیرفت، برای مثال؛ نه انسان، نه گیاه، نه سیاره و نه حتی ستاره. شاید عجیب باشه، اما بسیاری از عناصری که بدن ما از اونها ساخته شده، حاصل پایان عمر ستاره های عظیم هست. وقتی یک ستاره می میره عناصری مثل؛ اهن، طلا، کلسیم و... رو در فضا پخش میکنه... برای مثال همین آب، غبار ستاره‌ای‌ ای هست که بعد مرگ ستاره ها در فضا پخش شده و وقتی که منظومه شمسی ساخته شد، در ساخت اون و سیاره هاش نقش داشت. یاد جمله ای افتادم که میگفت:« ما و آبی که مینوشیم، هر دو از غبار ستارگان ساخته شدیم.» بگذریم... درکل اگر ستاره ها نمی مردند، بسیاری از این عنصر ها در جهان پخش نمیشدند و در نتیجه ممکن بود نه زمینی به وجود بیاد، نه حیاتی و نه حتی انسانی که بخواد به این موضوع فکر کنه...

از نظر ما انسان ها مرگ یک چیز تلخ، دردناک و ناگوار بنظر برسه؛ اما اگه از دید بالاتری بهش نگاه کنیم متوجه میشیم که مرگ پایان نیست؛ بلکه چرخه ی زندگی‌ـه. مرگ به نسل های جدید فرصت زندگی میده، راه رو برای پیشرفت و تغییر باز میکنه، تعادل طبیعت رو حفظ میکنه و حتی در مقیاس کیهانی، باعث شکل گیری ستاره ها، سیاره ها و عناصر لازم برای حیات میشه. شاید مرگ دشمن انسان ها باشه، اما دشمن زندگی نیست. گاهی چیزی که یک زندگی رو به پایان میرسونه همون چیزی ـه که به هزاران زندگی دیگه فرصت اغاز میده. به همین دلیل نباید مرگ رو پایان دونست؛ بلکه باید اون رو بخشی از فرایندی دونست که باعث میشه زندگی بارها و بارها ادامه پیدا کنه...