رقصِ کوتاه در آغوشِ ابدیت

نفس بکش، که این لحظه، دوباره نمی‌آید… که این سکوتِ شیرین، در هیاهویِ جهان، گم می‌شود. ببین چطور خورشید، با لبانِ سرخِ خود، بر پیشانیِ شب، بو....سه‌ای از نور می‌زند؛ و چطور برگ‌ها، در آخرین رقصِ خود، پیش از آنکه به آغوشِ خاک بپیوندند، با باد، رازی را زمزمه می‌کنند. ما را می‌گویند: «عابر»؛

مسافری که در ایستگاهِ زمان، منتظرِ قطاری نیست، بلکه خود، قطاری است که از میانِ مه می‌گذرد. ما جریانی هستیم که از میانِ سنگ‌های سختِ روزگار می‌گذرد،

و با هر تپش، شکافی در بی‌تفاوتیِ هستی می‌سازد. نترس از آنکه هر چه هست، سپری می‌شود؛ زیبایی، در «بودن» نیست، در «بودن و رفتن» است.

همچون عطرِ گل، که در اوجِ شکوفایی، بویِ کوچکی از فنا را با خود دارد… و همین است که ما را، تا ابد، تماشایی می‌کند. پس بمان،

و همین است که ما را، تا ابد، تماشایی می‌کند. پس بمان، در همین ثانیه‌ای که در حالِ گذشتن است، و زندگی کن، آن‌گونه که هر لحظه، یک عمر باشد.