[نیمه دیگر من]

به نام خالق چشمان آهویی اش. من همیشه در انتظار؛او همیشه بی امان؛ من همیشه بی قرار؛ او همیشه بیخیال؛ من هر روز در انتظار قا... تل قلبم و چه انتظاری شیرین تر ز انتظار برای یاری که به او دل سپرده ای؟ [اون رو همینطور که بود توصیف کردم. البته که کلمات... کلمات عاجز بودن از توصیف زیباییش، التماس می کردن زیباییش رو با کلمات از بین نبرم اما قلبم راضی نشد راجع به دلبرش چیزی ننویسم. تنها تغییر خودمم.راجع به خودم و احساسات خودمه از اول تا همین حالا]

کهربای چشمانش از اشک برای هجر یار به سوگ بی پایان هجرت کرده بود. غرق در اوهام یار بی آنکه بداند حقیقت با ذلت، کمان، بین خود و او گسسته او را با زنجیر مستی یار گیسو آبنوسش در حجله ملال بسته.

به زمان غنچه بوسی یار[هر چند در رویایی دور] چنان در کوچه های گمانه زن دوید که سینه اش به اعتراض لب به سخن گشود «که ای دلباخته کاهل، دلباخته کدام کحل یار شده ای؟ همان کحلی که برای نظر یار غایبش از لاله زار عشق تا تبسم شمس است؟

یا همان گیسوی بلوطی رنگ که رنگ خوش آن فام درخت افرا را به سجده بر می گزیند؟» امان از این عشق بی امان؛ او سرزنش شد، اما کمی درنگ در این دلباختگی به وجود نیامد بدتر جگرش با آه و افسوس، بی پایان نبض زندگی در او جاری شد؛

سویدای دلش، با ناله و فغان و تپشی که با نام یار به او زندگی بخشیده بود گفت:« تو چه میدانی از درد دل من دل ربوده؟ تو فقط دم و باز دم را مهمان می کنی، غرلند کنان از چه در یار می نالی؟ من او را با تمام وجود حسش کرده ام، نامش نامیست که مرا به لرزش در میاورد. من چه گویم؟ چشمانش چه گویند که مویرگ هایش با تمام توان و وجود هستی خود به کهربای او چنگ می زنند تا بیناییش چون اشک هایش ربوده نشود و بر ذلفقار گونه هایش بوسه نزنند؟»

جگر سفیدش با دردی بی درمان آه کشید و سخن از لب های او ربود. گفت: از تو چه پنهان؟ وقتی دلبر چشم آهوییش نیست من هم توانایی یاری دم و بازدم را ندارم و مهمان، مهمان خانه غم می شوم:)