شعر های من ( p1)

من این شعرارو برای کسی مینویسم که چند بار دیدمش ولی چند ساله عاشقشم برای کسی که نمیتونم از ذهن و قلبم بیرونش کنم و خب امیدوارم ی روزی این پست و ببینه و بدونه چقدر دوسش داشتم و دارم و خواهم داشت.🙃

زندگی مانند غریب های بود که در خیابان از کنارم عبور میکرد و من برای دوباره دیدنش حتی یک لحظه، به عقب بازمیگشتم اما اون میان شلوغی گم شده بود مانند،ازدحامی که از »درد« نشأت میگرفت.

تو اولین قطره ی باران بودی. هیچوقت کسی متوجهی آمدنت نمیشد، حتی آن عاشقی که تمام روز خیره به آسمان مینشست و امیدوار بود در یکی از روزهای پاییزی روی گونه‌اش بنشینی.

پشیمانی تنها زمانی فایده داشت که راهی برای بازگشت باقی بود. نه آنکه خیره به پل‌های ویران شده‌ی پشت سرت آرزو کنی کاش هیچوقت خرابشان نمیکردی.

تو همواره کنارم حضور داشتی؛ اما نمیشد روی بودنت حساب باز کرد. مانند شخصی که صدای فریادهای از روی دردت را میشنید و حتی سرش را به سمتت نمیچرخاند.

سو تفاهم، تظاهر، بی اعتمادی... زندگی من و تو روی این مثلث زجر آور میچرخید. حرفهای ناگفته زیاد داشتیم که دیر متوجه شدیم. پس آخرِ این شبهای سخت کی می رسه؟

میون جادهی تاریک تنهاییم، تو تنها گلِ روییده بودی. گلی سفید که از دل سخت سنگ رشد کرده بود و ریشه هاش برای نفس کشیدن، خسته به نظر میرسیدن. اون جای تنگ و تاریک، تو رو به اسارت گرفته بود و غم از گلبرگ‌هات چکه میکرد. دوست داشتم بچینمت و بدون اینکه به عواقب جدا کردن ریشه‌هات از خاک سرد فکر کنم، این کار رو انجام دادم. میخواستم روی تن ظریفت خاری بشم که ازت محافظت میکنه؛ بیخبر از اینکه اولین نفری که بهت آسیب زد، من بودم. چیدمت و به صدای ریشه‌هات که فریاد میزدن »عشق دردناکه« توجهی نکردم.