لحظه‌ای که خورشید یخ میزند

𝘛𝘩𝘦 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘶𝘯 𝘧𝘳𝘦𝘦𝘻𝘦𝘴

«تو فقط من را نرنجاندی . . تو باعث شدی دیگر نتوانم همان آدمی را که دوست داشتم ، در تو ببینم.» -دفتر خاطرات کریستوفر چان , نهم آوریل ۱۹۸۹

دیگر نه لبخندِ مینهو دلش را می‌لرزاند و نه سکوتش بویِ دلتنگی می‌دهد . چان ایستاده است ؛ دقیقا همان‌جایی که همیشه می‌ایستاد اما این بار نگاهش سرد است ، مثل جاده‌ای که برف رویش نشسته باشد . او به مینهو نگاه می‌کند که در گوشه‌ای دیگر از استودیو می‌خندد و برای اولین بار آن خنده برایش مثلِ صدای خراشیده شدن ناخن روی شیشه است . چان زیر لب زمزمه می‌کند : «همیشه می‌گفتند عشق و نفرت دو روی یک سکه‌اند ، مینهو . . من آن‌قدر با آن روی اول زیستم که سکه‌ام دیگر از دست رفته است . دیگر نه باری هست که به دوش بکشم و نه لبخندی که بخواهم حفظش کنم.» و شروع به نوشتن افکارش می‌کند: «دیروز عاشقت بودم که زنده بمانم ، مینهو. امروز از تو متنفرم تا دوباره خودم شوم.» و حالا آن چان همیشگی ، کسی که برای خوشبختی مینهو از خودش می‌گذشت ، تبدیل شده به غریبه‌ای که حتی دیگر نمی‌خواهد نام ~مینهو~ را در تنهایی‌هایش به یاد بیاورد . سکوت بینشان دیگر پر از عشق ناگفته نیست ؛ پر از خلأیی‌ست که هیچ‌چیز نمی‌تواند پرش کند .

بعضی خطاها آن‌قدر عمیق‌اند که توضیح ، فقط یک شوخیِ بد اضافه می‌شود . -کریستوفر چان , یک روز بعد از آن حادثه تلخ , دهم آوریل ۱۹۸۹

تا همیشه برای مینهویی که برای دیگریست)