در آغوش دلم

درود🍁 من این متن رو زمانی نوشتم که فقط هشت سالم بود

گاهی از خودم می پرسم که چرا دارم انقدر در ذهنم به چیز های بدی فکر میکنم گاهی هم باید دیو های خشن و بد را از ذهنم پاک کنم.

چون که آنها نامیدی های بزرگی هستند. کاشکی دیو های خشن را از ذهنم پاک کنم و به فرشته های امید فکر کنم تا غصه هایم از بین بروند و شادی کنم.

ولی گاهی انقدر غصه می خورم که با فرشته های امید هم نمی توانم دیو های خشن را شکست بدم و آنگاه است که دلم به من میگوید: زندگی مثل سرعت دوچرخه می گذرد و شاید سریع تر و در راه دوچرخه سواری چاله و دست انداز هایی است که اگر در آن چاله ها افتادی نا امید نشو و اگر به دست انداز ها برخوردی از آن ها رد شو و به مسیر خود ادامه بده چون که این راه کوتاست.

آن موقع بود که من و فرشته های امید و دلم دیو های خشن را شکست دادیم.