وهمِ یک اعتراف‌؛

می‌نویسم برایش تا شاید روزی بخواند، بماند به یادگار!

در پناهِ شب، روان سویِ عشقی بی‌سرانجام گناهکاری بی‌گناه، در بندِ رویایی ناتمام گفت: «آری، عاشقش هستم… او را می‌پرستم» واژه‌ها لرزیدند، اما دل ندانست چه هستم دروغی بود شاید، یا حقیقتی نیمه‌جان حرفی میانِ شک و ایمان، میانِ دل و گمان

اما فردا چه ؟ دل، خسته از حکمِ عقلِ سرد و بی‌صدا تندتر تپید، سرکش‌تر از هر ماجرا جرقه‌ای لرزان در نگاهش شعله زد حسی غریب، که از همه قانون‌ها سر زد نمی‌دانست این آشوبِ شیرین چیست نامش عشق است؟ یا فریبی ناپیداست و زیست؟

چون دید آن مستیِ عمیقِ چشم‌ها گم شد میانِ سایه و نورِ رؤیا دلش رها شد در هجومِ خواهش‌ها بی‌پناه و خسته در کشاکشِ فردا خواست نزدیک شود، با منطقِ ذهن اما چه سود، وقتی او بی‌خبر از این سخن نه نگاهی، نه نشانی از آن راز و او ماند، با هزاران حسِ بی‌آغاز

چنان شکست که خود را نشناخت در آینه، جز غریبه‌ای تنها نساخت دیوانه‌وار از امید برید و در سکوتِ خویش، آرام گریست به خانه پناه برد از هیاهوی جهان با اشکی که چکید بی‌هیچ نشان بر تختِ سردِ شب، چشم بر هم گذاشت اما دل، از آن خیالِ دور، دست برنداشت

و باز شب آمد، و باز همان درد همان دلِ خسته، همان نبرد میانِ عقل و احساسی بی‌قرار میانِ ماندن و رفتن، بی‌اختیار شاید روزی بفهمد این رازِ تلخ که عشق، همیشه نیست آرام و سرخ گاهی دروغی‌ست که باور شده یا زخمی‌ست که بی‌صدا پرورده شده...