نوشتن ضدقهرمان دوستداشتنی: چطور یک آدم بد را طوری بنویسیم که خواننده را جذب کند؟

در داستان‌های سنتی، قهرمان، سفید مطلق و شرور، سیاه‌مطلق بود. اما مخاطب امروز، تشنهٔ شخصیت‌های پیچیده‌تری است: کسانی که کارهای اشتباه می‌کنند، اما نمی‌توانیم از آننا متنفر باشیم. این همان ضدقهرمان دوست‌داشتنی است.

۱. نقاط آسیب‌پذیر و انگیزهٔ قابل‌درک ضدقهرمان نباید صرفاً به خاطر «شرور بودن» کار بد کند. او نیاز به «چرایی» دارد که خواننده آن را درک کند ــ حتی اگر تأیید نکند. مثال: والتر وایت در بریکینگ بد او تبدیل به یک فروشنده مواد مخدر و قاتل می‌شود، اما انگیزهٔ اولیه‌اش تأمین آیندهٔ خانواده پس از مرگ خودش است. خواننده لحظه به لحظه با او همراه می‌شود، نه به خاطر کارهایش، بلکه به خاطر ترس و عشق پشت آن کارها.

۲. خط قرمزهای اخلاقی مشخص ضدقهرمانِ خوب، یک کد اخلاقی شخصی دارد. شاید «به بچه‌ها آسیب نمی‌زند» یا «به کسی که بهش خیانت نکرده خیانت نمی‌کند». تماشاگر این خطوط را می‌فهمد و همین باعث می‌شود شخصیت حتی در اوج خشونت هم «انسان» باقی بماند. مثال: دکستر مورگان در دکستر قاتل سریالی است، اما فقط قاتلانی را می‌کشد که از چنگ قانون فرار کرده‌اند. خواننده می‌داند که کشتن اشتباه است، اما دیدن مجازات شروران به روش دکستر، حس عدالت‌خواهی پنهان آنها را راضی می‌کند.

۳. ویژگی‌های مثبت جذاب (اغلب طنز یا بامزگی) یک ضدقهرمانِ عبوس و یک‌بعدی خسته‌کننده است. به او طنز تند، اعتمادبه‌نفس وسوسه‌کننده، یا وفاداری خاصی بده. مثال: لوکی در دنیای مارول او دروغگو، خیانتکار و عامل مرگ هزاران نفر است، اما هوش سرشار، شوخ‌طبعی شیطان‌وار و رابطهٔ پیچیده‌اش با ثور، او را به یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌ها تبدیل می‌کند. همچنین لحظات آسیب‌پذیری مانند حساس طردشدگی از خانواده باعث می‌شود مخاطب برایش دل بسوزاند.

۴. او باید در کاری بهترین باشد ضدقهرمان دوست‌داشتنی اغلب در حوزهٔ خودش مهارتی خارق‌العاده دارد. این استعداد، خواننده را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث می‌شود در عین ناپسند بودن، تحسینش کند. مثال: جان ویک در فیلم اختصاصی خودش او یک آدم‌کش حرفه‌ای سابق است، اما در هنر کشتن با هر وسیله‌ای (از اسلحه تا مداد) بی‌نظیر است. مخاطب می‌داند کارهایش اشتباه است، اما تماشای تسلط مطلق او بر خشونت چنان لذت‌بخش است که بی‌اختیار تحسینش می‌کند.