🗞️: بریم غواصی کنیم!

درود به این سری از پست های سرگرمی ریور خوش آمدید. پس از گذروندن پروسه حمـ له زامبی ها، و رفتن به سوپر مارکته متروکه حال شما آماده آید تا به یک غواصی لذت بخش و بی خطر بروید. نکته: ریور هیچ مسئولیتی نسبت به وقایعی که بر شما رخ میدهد و آسیب هایی که به شما می‌رسید قبول نمیکند لطفا برای دریافت بیمه ریور ۵۰۰۰ امتیاز واریز نمایید. «با عرض پوزش گرا/نی بر بیمه ما هم تاثیر گذار بوده»

صبحِ زوده. خورشید تازه از آب دراومده. تو ایستادی کنار اسکله، کنار یه ساختمون کوچیک فلزی که بوی لاستیک و نمک میده. دستورالعمل رو گرفتی: لباس غواصی بپوش، کپسول اکسیژن رو چک کن، ماسک رو روی صورتت جا بده، باله‌ها رو به پاهات ببند. دستات کمی می‌لرزه. نه از سرما، از هیجان. لباس مشکی و تنگ رو می‌پوشی. زیپ پشت رو تا گردن بالا می‌کشی. کپسول سنگینه، می‌ذاری رو دوشت. ماسک رو روی صورتت فشار میدی. هوا از لوله میاد: هسسس... ریور میگه: «خوشتیپ شدی. امیدوارم بلد باشی شنا کنی.» باله‌ها رو می‌پوشی. آماده‌ای.

از اسکله پا می‌ذاری روی قایق. یه قایق سفید و آبی، کوچیک، با یه موتور قدیمی که صدای تق تق میده. ملوان پیر با ریش سفید و چشمایی که خیلی چیزا دیده، نگاهت می‌کنه. چیزی نمیگه، فقط سر تکون میده. روی نیمکت چوبی می‌شینی. قایق از ساحل دور میشه. آب آرومه، آسمون آبی. مرغای دریایی بالای سرت دایره می‌زنن. ملوان سیـ✰ـگاری روشن می‌کنه. دودش توی باد پراکنده میشه. ریور میگه: «آخرین سیـ✰ـگار دنیا رو داره میکشه مال تو نیست نگران نباش.»

بعد از نیم ساعت، قایق موتور رو خاموش می‌کنه. سکوته. فقط صدای برخورد آروم موج به بدنه قایق. ملوان لنگر رو میندازه. آب زلالِ. ته دریا رو می‌بینی. ماسه‌های سفید، علفای دریایی، چندتا ماهی کوچولو. ملوان به تو اشاره می‌کنه: «وقتشه.» لوله تنفس رو می‌ذاری توی دهانت. ماسک رو تنظیم می‌کنی. شست رو به ملوان نشون میدی که «آماده‌ام». ریور میگه: «شاید آخرین بارته که شست بالایی میدی، برو دیگه!.»

پشت به آب می‌کنی. یه قدم به عقب... و سقـ وط. آب سرده. نه یخ‌زده، نه گرم. همون سردی که به بدنت میگه «بیدار شو». زیر آب، همه چی آبی و آرومِ. حبابای کوچیک از لوله تنفس بلند می‌شن و میرن سمت سطح. پاهاتو می‌زنی. پایین میری. پایین‌تر. دنیای زیر آب دیگه صدایی نداره. فقط صدای تنفست: هسسس... هسسس... ماهیای رنگارنگ از کنارت رد می‌شن. یه لاک‌پشت بزرگ از دور نگاهت می‌کنه، بعد آروم دور میشه. ته دریا نزدیک میشه. ماسه‌های سفید. یه صخره بزرگ با سوراخای تاریک. ریور میگه: «خوشگله اینجا. یه کم بمون بعد میریم بالا...»

صدای تنفست یهو بلندتر میشه. حبابا تندتر. چیزی عوض شده. آب دیگه آروم نیست. برمیگردی. دور. صد متر اونطرف‌تر. یه باله. سیاه. برنده. روی آب. نه.زیر آب. همینجاس. کوسه. بزرگ، خاکستری. چشمای سیاه و بی‌احساس. داره دورت می‌چرخه. نفسات تند میشه. می‌خوای فریاد بزنی، اما فقط حباب از لوله بیرون میاد. دستت رو بلند می‌کنی. می‌خوای شنا کنی به سمت سطح. اما پاهات جا می‌زنن. کوسه دور می‌زنه،دور، نزدیک‌تر، دور، نزدیک‌تر. دهانش رو باز می‌کنه. ریور میگه: «آه... راستش من این بخش رو دوست ندارم.»