تماس از اتاق ۱۴

📞تماس از اتاق ۱۴📞 سلام Azkratt هستم از اپارات اومدم،اولین تستمه ناظر جان اگه مشکلی داشت فقط بهم بگو کجاشو ویرایش کنم مرسی

نام: کایاتو موراکامی (Kaito Murakami - 海斗 村上) توضیح نام: “کایاتو” (Kaito) به معنی “دریا” و “ستاره‌ی شمالی” هست که حسِ هدایت شدن، عمق و شاید کمی سرگردانی رو القا می‌کنه. “موراکامی” (Murakami) هم یک نام خانوادگی رایج ژاپنیه. سن: ۲۲ سال شغل/وضعیت: دانشجوی سال آخر رشته‌ی تاریخ هنر در دانشگاهی در کیوتو. در عین حال، برای تأمین هزینه‌های زندگی و تحصیلش، به صورت پاره‌وقت در یک گالری هنری کوچک و قدیمی در نزدیکی محل اقامتش کار می‌کنه. (حال نداشتم عکس گاچاییش رو درست کنم;-;)

ظاهر: قد: نسبتاً کوتاه (حدود ۱۶۸ سانتی‌متر)، با اندامی لاغر ولی نه ضعیف. مو: مشکی تیره، کمی بلند و همیشه کمی نامرتب، انگار که عادت داره با انگشت‌هاش لای موهاش بکشه. معمولاً تا روی گوش‌هاش رو می‌پوشونه. چشم‌ها: قهوه‌ای تیره، درشت و نافذ. معمولاً کمی خسته به نظر می‌رسن، اما وقتی کنجکاو می‌شن یا چیزی توجهشون رو جلب می‌کنه، برق خاصی توشون پیدا می‌شه. چهره: پوستی روشن، استخوان گونه‌های کمی برجسته و لبخندی که بیشتر مواقع کمی محتاطانه یا غمگینه. شاید یه جای زخم کوچیک و قدیمی بالای ابروش باشه که موقع بچگی اتفاق افتاده. سبک پوشش: بیشتر لباس‌های راحت و کمی کلاسیک می‌پوشه. پیراهن‌های چهارخونه‌ی کژوال، پلیورهای ساده، شلوارهای کتان یا جین تیره. وقتی در گالری کار می‌کنه، ممکنه یه پیش‌بند چرمی یا پارچه‌ای هم تنش باشه. همیشه یک کیف دوشیِ پارچه‌ای یا چرمی کهنه همراهشه که توش دفتر طراحی، کتاب، هدفون و گاهی خوراکی‌های کوچیک داره. شخصیت: کنجکاو و مشاهده‌گر: بزرگترین ویژگی کایاتو، کنجکاویش نسبت به جزئیات دنیای اطرافشه. به خصوص به تاریخ هنر، آثار قدیمی و داستان‌های پشت اون‌ها علاقه‌ی زیادی داره. خیلی خوب جزئیات رو می‌بینه و به خاطر می‌سپره. آرام و درون‌گرا: معمولاً ساکت و کم‌حرفه، ترجیح می‌ده بیشتر گوش بده تا حرف بزنه. افکارش رو زیاد بروز نمی‌ده و گاهی اوقات مرموز به نظر می‌رسه. حساس و همدل: با وجود ظاهر آرومش، خیلی به احساسات دیگران حساسه و سعی می‌کنه درکشون کنه. شاید به خاطر همین علاقه‌ی زیادی به هنر داره، چون هنر رو راهی برای بیان احساسات عمیق می‌دونه. کمی مضطرب و نگران: به خصوص وقتی با موقعیت‌های غیرمنتظره روبرو می‌شه. این اضطراب بیشتر درونیه و سعی می‌کنه خودش رو کنترل کنه. خلاق و دارای تخیل قوی: به خاطر رشته‌ی تحصیلی و علاقه‌اش به هنر، تخیل قوی‌ای داره و می‌تونه سناریوهای مختلفی رو در ذهنش تصور کنه. وابسته به گذشته: شاید گذشته‌ی خودش یا خانواده‌اش، یا حتی تاریخِ داستان‌هایی که می‌خونه، تأثیر زیادی روی دیدگاهش نسبت به زندگی گذاشته باشه. پیش‌زمینه داستانی (برای ارتباط با داستان): کایاتو اخیراً به خاطر هزینه‌های دانشگاه و اجاره‌ی خونه، مجبور شده یه اتاق ارزون‌تر در یک مهمان‌خانه قدیمی و نه چندان معروف در حومه شهر پیدا کنه. این مهمان‌خانه فضایی داره که انگار زمان در اون متوقف شده. شاید دلیلِ علاقه‌اش به تاریخ هنر، به خاطر یکی از اعضای خانواده‌اش باشه (مثلاً پدربزرگی که نقاش بوده یا مادربزرگی که عاشق داستان‌های قدیمی بوده). ممکنه یک خاطره‌ی مبهم یا ترسناک از بچگی داشته باشه که ناخودآگاه باعث می‌شه به سمت داستان‌های مرموز کشیده بشه. اون شب، زمانی که زنگ تلفن اتاقش به صدا درمیاد، احتمالاً تا دیروقت مشغول مطالعه‌ی یکی از کتاب‌های تاریخ هنر یا طراحی بوده. نقطه‌ی ضعف احتمالی: ترس از تنهایی یا تاریکی (که شاید در مهمان‌خانه بیشتر بشه). دودل بودن و سخت تصمیم گرفتن در موقعیت‌های بحرانی. وابستگی زیاد به منطق و تاریخ، و سخت پذیرفتنِ چیزهای غیرمنطقی (مثل یک تماسِ مرموز).

قسمت اول: سمفونیِ ارواحِ شبانه [صحنه اول] داخلی - اتاق کایاتو در مهمان‌خانه “ساکورا” - کیوتو - عمقِ شب (حدود ساعت ۲:۱۵ بامداد) هوا، سنگین، غلیظ و چسبناک است. درست مثلِ پارچه‌ای خیس که رویِ صورتت کشیده‌اند. انگار نه انگار که اواخرِ آگوست است و قرار بود هوا رو به خنکی برود. کیوتو در این شبِ تابستانی، نفسش را حبس کرده و بخارِ متراکمِ گرما، اتاقِ کایاتو را در مهمان‌خانه‌یِ قدیمیِ “ساکورا”، به یک کوره یِ کوچک تبدیل کرده است. 🥵💨 [کِیت دِ اول – فضایِ اتاق] تنها نوری که در اتاق می‌لرزد، نورِ زرد و کهنه‌یِ چراغِ مطالعه‌یِ رومیزی است. پایه‌یِ فلزیِ آن، که گویی از جنسِ برنجِ کدر شده است، با زاویه‌یِ نامشخصی خم شده و کلاهکِ فلزی‌اش، هاله‌ای لرزان از نورِ کم‌جان را بر رویِ سطحِ میز می‌پاشد. این نور، بیشتر شبیه به نورِ شمع است تا لامپ؛ نورِ زردِ مایل به قهوه‌ای که سایه‌هایِ وهم‌آلودی در گوشه و کنارِ اتاق می‌رقصاند. 👻 اتاق، مثلِ یک جعبه‌یِ چوبیِ قدیمی، پر از خاطراتِ فراموش‌شده است. کاغذ دیواریِ گل‌دارِ آن، که زمانی شاید طرح‌هایِ درشت و زنده‌ای داشته، حالا رنگش پریده، چرک‌مرده شده و در بعضی قسمت‌ها، کناره‌هایش به سمتِ داخلِ اتاق، چون پوستِ آفتاب‌سوخته، کنده شده و لول شده است. لکه‌هایِ نم و رطوبت، چون خالکوبی‌هایِ زمان، بر رویِ دیوار دیده می‌شوند. 💧 بویِ چوبِ نم‌کشیده، که با عطرِ کمرنگ و شیرینِ یاسِ خشک شده در هم آمیخته، مشام را پر می‌کند. بویِ کهنگی، گرد و غبارِ نشسته بر رویِ اشیاء، و شاید کمی هم بویِ جوهرِ کهنه و کاغذِ زرد شده. 🌸📦 [کِیت دِ دوم – کایاتو] کایاتو، با قدِ تقریبیِ ۱۶۸ سانتی‌متر، لاغر و کشیده، پشتِ میز نشسته است. هیکلش زیرِ پیراهنِ نخیِ گشاد و رنگ‌پریده‌اش، که طرحِ محوِ یک انیمه‌یِ قدیمی را دارد، پیدا نیست. موهایِ مشکی و بلندش، که به نظر می‌رسد آخرین بار توسطِ خودش و با ناخن‌گیر کوتاه شده، مثلِ دسته‌ای تار عنکبوت رویِ صورت و گردنش ریخته‌اند. چند لکه‌یِ کوچکِ جوهر یا شاید هم خاک، رویِ گونه‌یِ راستش دیده می‌شود. 🥶 چشم‌هایِ قهوه‌ایِ تیره و کشیده‌اش، که زیرِ پلک‌هایِ سنگین و خسته قرار گرفته‌اند، با تمامِ توان به کتابِ قطورِ “تحلیلِ نمادین در هنرِ دوره‌یِ هِی‌آن” خیره شده‌اند. جلدِ چرمیِ کتاب، ترک‌خورده و رنگ‌باخته، و صفحاتِ ضخیم و زردِ آن، بویِ تندِ کاغذِ باستانی را با خود به همراه دارد. 📖 دفترِ طراحیِ او، که صحافیِ آن نیز از شدتِ استفاده، کنده شده و با نخ‌هایِ سیاه و سفید، بدوزه‌مانند، دوباره وصل شده، باز است. رویِ صفحاتش، طرح‌هایی عجولانه، خطوطی تند و برشی، و اشکالی نامفهوم از فیگورها و نمادها دیده می‌شود. مدادهایِ مختلف، از نوکِ نرمِ 6B تا نوکِ سختِ H، در کنارِ تکه‌هایِ سیاه و گِرد شده‌یِ پاک‌کن، و یک بطریِ شیشه‌ایِ کوچکِ جوهرِ سیاه که سرش را با چوب‌پنبه‌یِ فرسوده بسته‌اند، پراکنده‌اند. ✏️✒️ یک فنجانِ سرامیکیِ ترک‌خورده، با طرحِ کمرنگِ شکوفه‌هایِ گیلاس، در گوشه‌یِ میز، خالی ایستاده. شاید یادگارِ لحظاتِ شیرین‌تر. 🌸💔

[کِیت دِ سوم – جزئیاتِ حسی و صوتی] هوا، آنقدر سنگین است که حتی صدایِ نفس کشیدنِ خودِ کایاتو، گویی با خش‌خشِ خفیفی همراه است. سکوتِ اتاق، مطلق نیست؛ بلکه پر از صداهایِ ریز و نامحسوس است: صدایِ خش‌خشِ برگ‌هایِ خشکِ درختِ بیرونِ پنجره که بادِ ضعیفی آن‌ها را تکان می‌دهد، صدایِ ناله‌یِ چوب‌هایِ فرسوده‌یِ ساختمان که با تغییرِ دما، خودشان را انقباض و انبساط می‌دهند، و صدایِ مبهمِ عبورِ ماشینی در دوردست، که چون زمزمه‌ای در کویر شنیده می‌شود. 👂🍃 حسِ گذرِ زمان، در این اتاق، کش‌دار و سنگین است. انگار که عقربه‌هایِ ساعت، با لِختیِ دردناک حرکت می‌کنند. نورِ ماه، که گهگاه از پشتِ پرده‌یِ حریرِ مندرسِ پنجره، چون شبحِ نقره‌ای عبور می‌کند، سایه‌هایِ بلند و رقصان بر کفِ اتاق می‌اندازد. 🌙 [لحظه‌یِ وقوعِ حادثه] کایاتو، قلم‌مویش را در جوهرِ سیاه فرو می‌برد. تمرکزِ او، مثلِ نخِ باریکی است که از یک سوزنِ در حالِ لرزش آویزان شده. قلم‌مو را به آرامی رویِ صفحه می‌گذارد تا خطی ظریف و مارپیچ بکشد. دقیقاً در همین لحظه… [صدایِ زنگِ تلفنِ عمومیِ مهمان‌خانه، بلند، تیز، گوش‌خراش و ممتد، در راهرو می‌پیچد!] 📢😱 صدایِ زنگ، ناگهانی، با شدتی غیرمنتظره، تاریکیِ شب را می‌شکافد. این زنگ، عادی نیست؛ انگار که یک جیغِ فلزی باشد که در دیوارها منعکس می‌شود. ممتد، عصبی، تکرارشونده… هر نتِ آن، مثلِ ضربه‌ای به اعصابِ کایاتو است. [واکنشِ کایاتو] کایاتو از جا می‌پرد. قلم‌مو از دستش سُر می‌خورد و با صدایی نامحسوس، ولی پر از مفهوم، رویِ دفترِ طراحی‌اش می‌افتد. لکه‌ای سیاه و نامنظم، چون زخمی تازه، بر رویِ طرحِ نیمه‌کاره‌اش ایجاد می‌شود. 🎨 چشمانش، که تا چند لحظه پیش با تمرکزِ مطالعه، نیمه‌باز بودند، حالا مثلِ دو گویِ سیاه و گشاد شده، به سمتِ بیرون، به سمتِ منبعِ صدا خیره می‌مانند. رنگ از صورتش مثلِ گچِ سفید می‌پرد. نفسش را در سینه حبس می‌کند. قلبش، مثلِ پرنده‌ای وحشی در قفس، به شدت به دیواره‌یِ سینه‌اش می‌کوبد. 💓💓 [جزییاتِ بیشتر از واکنش] او به سمتِ درِ اتاقش چرخیده. در، که نیمه‌باز است، دریچه‌ای تاریک به سمتِ راهرویِ وهم‌آلودِ مهمان‌خانه است. انگار که خودِ تاریکیِ راهرو، صدا را بیرون فرستاده. نگاهش ناخودآگاه به سمتِ تلفنِ دیواریِ باکالیت کشیده می‌شود؛ همان تلفنِ قدیمیِ قهوه‌ایِ تیره که در انتهایِ راهرو، نزدیکِ درِ خروجیِ اضطراری، نصب شده. تلفنِ عمومی. تلفنی که نباید در این وقتِ شب زنگ بزند. 🤯 [مقایسه با تلفنِ اتاق] نگاهش به تلفنِ اتاقش می‌افتد. تلفنِ اتاقش، شبیه به همان تلفنِ راهرو است، اما کاملاً ساکت و خاموش. گویی سال‌هاست که ارتباطش با دنیایِ زندگان قطع شده. این سکوتِ تلفنِ خودش، در مقابلِ آن زنگِ دیوانه‌وارِ تلفنِ راهرو، حسِ غریبی از انزوا و در عین حال، کنجکاوی را در او بیدار می‌کند. 📞↔️📱 [حسِ کشش و اضطراب] صدا، همچنان ادامه دارد. ممتد، بی‌وقفه، و با هر تکرارش، حسِ کششی نامرئی، او را به سمتِ بیرون، به سمتِ راهرو می‌خواند. انگار که آن زنگِ تلفن، وزوزِ یک رازِ سر به مهر است که باید فاش شود. اضطراب، وجودش را فرا گرفته، اما کنجکاوی، مثلِ خاری در چشمش فرو رفته و او را وادار به حرکت می‌کند. انگار نیرویی نامرئی، او را به سمتِ آن صدایِ شوم می‌کشد. [تعلیق پایانی] زنگِ تلفن، بدونِ هیچ نشانه‌ای از توقف، در تاریکیِ شب ادامه دارد. صدایِ آن، حالا دیگر فقط یک زنگ نیست؛ تبدیل به بخشی از سمفونیِ شبِ کیوتو شده، سمفونی‌ای که ارواحِ گذشته در آن می‌نوازند.

[صحنه دوم] کایاتو برای چند ثانیه هیچ حرکتی نمی‌کند. انگار بدنش، درست وسطِ اتاق، تبدیل به بخشی از همان سکوتِ سنگین شده؛ سکوتی که تا همین لحظه با زنگِ تیز و بی‌رحمِ تلفن شکسته شده بود و حالا دوباره، اما نه آرام، بلکه لرزان و ناآرام، تمامِ فضا را در آغوش گرفته است. 🫥 نورِ چراغِ مطالعه، روی صفحه‌ی دفتر طراحی افتاده و لکه‌ی سیاهِ جوهر، درست در مرکزِ طرحی که هنوز کامل نشده بود، مثل یک حادثه‌ی کوچک اما غیرقابل‌چشم‌پوشی نشسته است. کایاتو به آن خیره می‌ماند، اما نگاهش واقعاً روی آن نیست؛ ذهنش چند قدم جلوتر، در راهروی تاریک، کنار همان تلفن عمومی، ایستاده است. 📖🖤 زنگ هنوز ادامه دارد. نه با وقفه. نه با ضعف. بلکه با پایداریِ آزاردهنده‌ای که انگار از یک جای دورتر از دیوارها می‌آید؛ از زیرِ چوبِ کفِ راهرو، از میانِ لوله‌های قدیمی، از جایی که ساختمان نفس می‌کشد و هر لرزش را به استخوان‌هایش منتقل می‌کند. 📞📢 کایاتو به‌آرامی، آن‌قدر آهسته که حتی خودش هم حس می‌کند این حرکت ممکن است صدایش را بشکند، دستش را از روی لبه‌ی میز برمی‌دارد. انگشتانش کمی می‌لرزند. نه لرزِ شدید؛ لرزی ظریف و پیوسته، مثل ارتعاشِ سطحِ آب وقتی سنگی خیلی کوچک در آن افتاده باشد. دستش در هوا معلق می‌ماند. بعد روی لبه‌ی صندلی، روی چوبِ سرد و صیقلیِ کهنه، می‌نشیند. ✋ گلویش خشک شده است. آب دهانش را قورت می‌دهد، اما انگار چیزی درونش فرو نمی‌رود. هوا، سنگین‌تر از قبل به نظر می‌رسد. هر نفس، کمی بیشتر از قبلی طول می‌کشد. 🌫️ بعد، با حرکتی که بیشتر شبیه تسلیم شدن به یک جاذبه‌ی نامرئی است تا تصمیم، از جا بلند می‌شود. صندلی پشت سرش، ناله‌ای کوتاه و چوبی می‌کند و پاهایش روی کفِ قدیمیِ اتاق، که کمی در اثر رطوبت باد کرده، صدایی خفیف و نامطمئن ایجاد می‌کنند. او لحظه‌ای مکث می‌کند، نگاهش را به اطراف می‌چرخاند؛ به میز، به دفترِ باز، به قلم‌مو، به فنجانِ ترک‌خورده، به کتابِ نیمه‌خوانده. همه چیز در همان حالت مانده، انگار اتاق نمی‌خواهد اعتراف کند که چیزی در آن اتفاق افتاده. 🪵 بعد نگاهش به سمتِ در می‌رود. درِ چوبیِ اتاق، نیمه‌باز است. شکافِ باریکِ میانِ لبه‌ی در و چارچوبش، تاریکیِ راهرو را مثل نوارِ ضخیمی از جوهر به داخل می‌ریزد. از همان شکاف، صدای زنگ بلندتر و نزدیک‌تر شنیده می‌شود. یا شاید این فقط حسِ کایاتوست که صدا را چند برابر می‌کند. در هر صورت، آن زنگ، حالا دیگر فقط یک صدا نیست؛ تبدیل به حضور شده است. حضوری ناخواسته، اصرارآمیز و بی‌ادب. 😰 او یک قدم به جلو می‌رود. بعد یک قدم دیگر. هر قدم، آهسته و سنجیده است؛ نه از سر احتیاطِ عادی، بلکه از آن نوع احتیاطی که آدم در برابر چیزی ناشناخته، بی‌صدا و با نوعی احترامِ هراس‌آلود از خودش نشان می‌دهد. پاهایش، در نورِ کم‌جانِ چراغ، کشیده و رنگ‌پریده به نظر می‌رسند. سایه‌ی باریکش روی دیوار می‌افتد و با هر حرکت، مثل شاخه‌ای خشک و لرزان جابه‌جا می‌شود. 🌑 وقتی به آستانه‌ی در می‌رسد، زنگ برای لحظه‌ای کوتاه اوج می‌گیرد؛ تیزتر، بلندتر، و از همیشه آزاردهنده‌تر. کایاتو ناخودآگاه شانه‌هایش را جمع می‌کند. در این لحظه، تمام خاطراتِ مبهمِ شب‌های گذشته، صداهای ناگهانی، خبرهای ناخوشایند، و آن حسِ همیشگیِ ته‌نشین‌شده در سینه‌اش، همه با هم بالا می‌آیند. او هیچ‌وقت از تاریکی نمی‌ترسید؛ از چیزی که در تاریکی ممکن است اتفاق بیفتد می‌ترسید. 🕯️

راهرو، باریک و بلند، در سکوتِ مه‌آلودی فرو رفته که فقط از آن تلفنِ زنگ‌زننده خط می‌خورد. دیوارها پوشیده از کاغذدیواریِ قدیمی‌اند؛ طرحی محو از گل‌های ریز که در نورِ زردِ ضعیفِ لامپِ سقفی تقریباً رنگ باخته‌اند. بخشی از دیوار، نزدیکِ طبقه‌ی پایین‌تر، لکه‌ای تیره از رطوبت دارد که مثل نقشه‌ی مبهمِ یک جزیره روی سطحِ کاغذدیواری نشسته است. در انتهای راهرو، کنارِ دیوارِ سمت چپ، تلفنِ عمومی نصب شده؛ همان جعبه‌ی سنگین و قدیمی با بدنه‌ای قهوه‌ای و سطحی که از استفاده‌ی سال‌ها برق افتاده. 📞🪚 کایاتو به آن خیره می‌شود. گوشی، از پایه آویزان نیست؛ چون یکی از مهمان‌ها یا کارکنان، همین حالا آن را برداشته یا پس از زنگِ ممتد، رها کرده. اما صدا هنوز هست. هنوز می‌پیچد. هنوز به درونِ استخوان‌های کایاتو نفوذ می‌کند. و ناگهان چیزی در نگاهش تغییر می‌کند. نه فقط ترس. چیزی میانِ ترس و کنجکاوی، میانِ عقب‌رفتن و نزدیک‌شدن. انگار ذهنش می‌گوید: «این تماس برای تو نیست.» اما قلبش با همان لحنِ لجبازِ همیشگی جواب می‌دهد: «شاید هست.» 💓

در همین لحظه، از انتهای راهرو، صدای خیلی خفیفِ پا می‌آید. یا شاید فقط صدای جابه‌جا شدنِ چوبِ کف باشد. اما همین مقدار کافی است تا شانه‌های کایاتو دوباره منقبض شوند. او سرش را کمی برمی‌گرداند؛ چیزی نمی‌بیند. فقط تاریکیِ نرم و کش‌دارِ انتهای راهرو را می‌بیند، جایی که چراغِ اضطراریِ سبزرنگ، ضعیف و لرزان، مثل چشمِ نیمه‌بازِ موجودی خواب‌آلود می‌درخشد. 🟢 زنگ تلفن هنوز ادامه دارد. پیوسته. بی‌رحم. مثل چیزی که نمی‌خواهد اجازه بدهد هیچ فکر دیگری در ذهن او شکل بگیرد. 📢📢📢 کایاتو، برای اولین بار، نگاهش را از تلفن برمی‌دارد و به دست‌های خودش نگاه می‌کند. انگشتانش سرد شده‌اند. نوکِ انگشتانش کمی سفید به نظر می‌رسند. ناخودآگاه، دست راستش را مشت می‌کند، بعد باز می‌کند. اگر جواب ندهد چه؟ اگر کسی آن‌طرف خط منتظر باشد چه؟ اگر این تماس، فقط یک اشتباه ساده نباشد چه؟ و مهم‌تر از همه: چرا دقیقاً امشب، الان، اینجا؟ 🤔 او یک نفس عمیق می‌کشد؛ نفسش می‌لرزد و در سینه‌اش گیر می‌کند. سپس یک قدم دیگر برمی‌دارد. حالا تنها چند متر با تلفن فاصله دارد. صدای زنگ آن‌قدر بلند است که می‌تواند لرزشِ فلز درونِ بدنه‌اش را تقریباً حس کند. درست مثل آن‌که تلفن، از شدتِ اصرار، خودش هم در حال فروریختن باشد. اما درست پیش از آنکه دستش را دراز کند، مکث می‌کند. یک مکثِ کوچک. تقریباً نامرئی. همان فاصله‌ی کوتاه میانِ تصمیم و حادثه. و در همان مکث، اتاقِ پشت سرش ــ اتاقِ گرم، روشن، امن و پر از کتاب و جوهر ــ ناگهان دورتر از همیشه به نظر می‌رسد. مثل ساحلی که یک قایق بی‌صدا از آن جدا شده باشد. ⛵ او حالا دقیقاً میانِ دو جهان ایستاده: یکی، اتاقی آشنا، ساکت و خاموش. و دیگری، راهرویی تاریک با تلفنی که بی‌وقفه فریاد می‌زند و شاید حاملِ خبری باشد که زندگی‌اش را از ریشه عوض کند. 🌒📞

خب من با کمک گپ جی پی تی این داستانو ساختم با خودم گفتم اولش اینطوری کار کنم بعد برم سراغ داستان های دیگه