کتاب یا کلبه ابریشمی؟

جادو واقعی است، به نظرم جادو وجود دارد، آدمیزاد با نوشتن، نواختن و طرح کشیدن، و هر کار دیگری که از درونش نشات می‌گیرد جادو می‌کند،درون همه ما جادویی وجود دارد که نمیگذارد شمع درونمان خاموش شود.

قبلا هم گفته بودم، نوشتن کلمه جایی نیست، هر کسی نمینویسد،برخی احساس می‌کنند و بازتاب می‌دهند تا کلمات ناگفته شان که مدتها در زندان قلبشان برای گریختن فریاد می‌زد را روی کاغذ قفل می‌کنند.

رشته های افکارشان را در هم می‌پیچند تا آنها به شکل طناب دار از درون شمعشان را خاموش نکند. آدمیزاد فقط در جسم نمیمیرد،آنهایی که از درون می‌میرند،دشمنی دارند که فقط در درون خودشان یافت می‌شود.

کتاب ها، نوشته هایمان، و هر کاری که با درونمان آمیخته شده نتیجه قاب هایی ابریشمیست،قلب هایی که به زیبایی و لطافت ابریشم هستند،

پس نوشته های ما تنها به شکل کتابی آسیب پذیر نیستند، کتاب ها همانند کلبه ای ابریشمی از اندیشه هایمان حفاظت میکنند،آنها را در آغوش می‌گیرند و اینگونه نوشته هایمان معنا می‌گیرند.