تکه ای از روح:جملاتی که با قلبمان نمینویسیم،بلکه زندگی می‌کنیم.

به خودم گفتم دوست دارم بنویسم، ولی...این درسته که براش کلمه دوست دارم را به کار ببرم، مسعله اینه که خواستارنوشتنم تا با به وجود آوردن اثری متفاوت نوعی تایید و گرامی پندار شدنی متفاوت و شیرین ایجاد کنم، فقط چون نیاز به تایید و تشویقی دارم تا مهر هویتم را بر قلبم تایید کند، یا چون نوشتن قسمتی از دل و روح و جان من است؟چون کلماتم تکه ای از قلب کوچک اما پهناور هستند که با هر کلمه قسمتی از آن روی کاغذ نهادینه می‌شود؟

چرا مینویسم؟ چون قلبم سراسیمه منتظر ندایی است تا با استعداد بودن و خواستار واقعی روحم را مشخص کند؟ یا چون این قلب برای قفسه سینه کوچک من بیش از حد پهناور است؟

به نظرم نوشتن کلمه جایزی نیست،برخی انسان ها می‌نویسند، برخی نوشته هایشان را احساس می‌کنند و با آنها زندگی می‌کنند،

شاید این چیزی بود که روح هایمان را به نوشته های جوهری کتابمان متصل میکرد،احساسات خالصی که نشان دادنشان ممکن بود بهای زیادی داشته باشد.

پس اجازه دهید کلمه نوشتن را به کار نبریم، همه نمینویسند،برخی تکه ای از قلبشان را برایتان روی کاغذ می‌گذارند، تا نوشته هایشان را نیز روح ببخشند.