تلخ‌

چرا اینقدر تلخ می‌نویسی؟” - می‌پرسند. پاسخ در استخوان‌هایم می‌پیچد: چون “ایرانی‌ام”. چون تاریخ این سرزمین، نه در کتاب‌ها، که در رگ‌های من جاری‌ست. چون هر آنچه می‌نویسم، عصاره‌ی دردی‌ست که از دل همین خاک برمی‌آید؛ از غبار قرون، از ناله‌ی اجداد، از بغضی که در گلوی فرزندان این خاک گیر کرده. قلمم مرکب ندارد؛ شیره‌ی جان این سرزمین است که بر کاغذ می‌چکد.

این خاک، زرین نیست؛ خونین است. هم بوی خون می‌دهد، هم بوی نان. طلوع‌هایش، فریاد استقامت است و غروب‌هایش، زخمی از انتظار. شبنم صبحگاهی، اشک دیروز است و خورشید، شاهد خاموش تاریخ. درختان، ریشه‌هایشان در گورستان خاطرات فرو رفته و رودها، قصه‌ی ناگفته‌ی نسل‌ها را می‌برند.

“چرا امید نمی‌نویسی؟” چون اینجا، امید نه گلی تنها، که خاری‌ست در دست. دروغ بلد نیستم. جهانی که من می‌شناسم، آغشته به غصه است. اما همین غصه، خون است که در رگ‌های قلمم می‌دواند. همین درد است که نفس می‌دهد به واژه‌هایم.

گاهی، در سکوت وهم‌آلود شب، با ستارگان نجوا می‌کنم. از روزگاری که این خاک، مهد شاعران و آغوش پهلوانان بود. از شب‌هایی که باد، نام‌های کهن را چون راز در دشت‌ها می‌پراکند. از جرقه‌های امیدی که در خاکستر خاموش می‌شوند، اما باز از زیر خاکستر، شعله‌ای سر می‌کشد و فردا را فریاد می‌زند.

می‌نویسم از مادرانی که انتظارشان، گودالی بی‌انتهاست. از کودکانی که بر دوششان، بار سنگین قرن‌ها تاریخ را حمل می‌کنند، بی‌آنکه بدانند. از مردمی که با هر بغض، لبخندی بر لب می‌نشانند؛ نسلی که هنوز، با وجود تمام بارها، زانو نزده و با آرزوهایش نفس می‌کشد.

من از خاک نمی‌نویسم، به خاک می‌نویسم؛ به عمق جانش. قلمم را چون شاخه‌ی زیتونی در دستان باد رها می‌کنم، شاید آرام گیرد. اشک‌هایم را به جوهری شفاف بدل می‌کنم تا بنویسم: من از نسل انسان‌ها نیستم؛ من از نسل خاکم.تبار من، مه و باد و خون و نان است. و تلخی واژگانم، نشانه فراموشی شیرینی نیست؛نشانه انتظار است. انتظار زمانی که لبخند دوباره به این خاک بازگردد، و خنده، پس از گریه، معنای راستین خود را بیابد. پس مرا به خاطر کلماتی که می‌گریند، سرزنش نکن. این گریه، ناتوانی نیست؛ عشق است. نشانه‌ی زنده‌بودن درد در من است، و ایمانی که هنوز در دل دارم: که همین خاک زخمی، روزی گندمی زرین‌تر از خود طلوع خواهد رویاند...