سکوت دلتنگی

.‌ ! . ‌ ! . ! . ! .

دیگر تابِ ماندن در این انتظارِ بی‌پایان را ندارم؛ جانم از این چشم‌انتظاریِ بازگشتت به ستوه آمده. اما چگونه باور کنم که دیگر رفته‌ای و هیچ امیدی به بازآمدنت نیست؟

دیگر نمی‌توانم هر سپیده‌دم با تبِ بازگشتت به امید زنده شوم؛ دارم زیر بارِ سنگینِ رفتنت فرو می‌پاشم.

طاقتِ چشم‌به‌راه ماندن، هر روز، هر ساعت، هر دقیقه، و هر ثانیه را ندارم.

می‌خواهم اعتراف کنم؛ دیگر نمی‌توانم نقابِ بی‌تفاوتی بر چهره بزنم و وانمود کنم که دلتنگت نیستم.

به هر سویی که پا می‌گذارم، در ازدحامِ جمعیت، چشمانم بی‌اختیار تو را جستجو می‌کنند، شاید، شاید بتوانم دوباره ببینمت. از روزِ تولدم تا سیاهیِ شب، به صفحه گوشی خیره می‌مانم، به امیدِ آنکه تو نیز دلتنگِ من شده باشی و پیامِ تبریکی از جانبِ تو دریافت کنم. اما اینها رؤیایی دست‌نیافتنی و باورنکردنی است

شاید اگر هرگز نمی‌رفتی، زندگی‌ام رنگِ بهتری داشت؛ شاید روزها این‌چنین کسالت‌بار، اندوه‌گین و ملال‌آور نمی‌گذشتند. شاید اگر بودی، مجبور نبودم این‌چنین وانمود کنم که حالم خوب است. به آغوشت پناه می‌آوردم و در آن، اشک می‌ریختم. اما تو آنقدر سرد و بی‌روح شده‌ای که دیگر آن گرما و اشتیاقِ پیشین، برایم غریب و نامفهوم گشته است.