گناه یک فرشته؛

بسوزد قلمی که درد می آفریند...

فرشته ام، نه به انتخاب، بلکه به حکم تولد. بال هایم همیشه سفید بودند و همین مرا خسته کرد. هیچ‌وقت میانِ «می‌شود» و «نباید» نایستادم. هیچ‌وقت نلرزیدم. هیچ‌وقت انتخاب نشدم. به انسان‌ها نگاه می‌کردم، وقتی می‌افتادند و بعد، با زانوهای خـ٫ونین بلند می‌شدند. به آن زخم‌ها حسادت می‌کردم...

پاکی برای من نه فضیلت بود نه افتخار؛ بلکه سکوتی اجباری بود. دلم برای گناه تنگ شده بود؛ نه برای خودِ گناه، برای لحظه‌ای که می‌توانستم «نه» بگویم و نگفتم..

روزی دست کشیدم روی نورم،و برای اولین‌بار خواستم تاریک شوم. نه از نفرتِ خدا،از عشقِ آزادی. بال‌هایم سوختند وقتی فهمیدم سقوط درد ندارد؛ فهم دارد دیگر دیر شده بود...

و من افتادم…نه چون بد شدم، بلکه چون برای اولین‌بار انسان شدم.