دنیای زیر تخت١

بچه ها سلام.میخوام یه داستان تخیلی براتون بزارم تا بخونید.گفته بودید حمایت میکنید منم گذاشتم.اگه از پارت یک خوشتون نیومد بگید ادامه ندم.ممنون

لیانا واتسون،دختری آرام بود.دختری که در مدرسه هیچ دوستی نداشت.در مهمانی ها،هیچ حرفی نمیزد.فقط یک گوشه مینشست و کتاب میخواند.خود را به هر چیزی مشغول میکرد.وقتی از او می پرسیدند :[حالت چطوره؟خوبی؟چرا انقد ساکتی؟] فقط میگفت :[خوبم.نمیدونم.] پدرش میگفت:[بزرگ شود خوب میشود.] اما مادرش خیلی نگران او بود.

لیانا بعضی وقت ها چیز هایی می گفت و مادرش فکر میکرد او دیوانه است.مثلا میگفت:[امشب حوصله نداشتم پاشم خودکارمو بیارم،وقتی یه بشکن زدم،خودکار خودش اومد تو دستم.] و مادرش با نگرانی او را نگاه میکرد.او را پیش روان پزشک هم برد.اما لیانا آنقدر ساکت بود که روان پزشک به مادرش گفته بود:[دخترتان بچه کم حرفی است.و اینکه شما میگویید او این حرف ها را زده است،دلیلش این است که او در کنار آدم ها حرفی نمیزند،و در ذهن خودش سناریو هایی میسازد که آرزو دارد آنها واقعی باشند.]

و مادرش،هاج و واج روان پزشک را نگاه میکرد.لیانا هر چیزی را که اتفاق می افتاد در دفترچه خاطراتش مینوشت.اولین صفحه دفتر او،به این صورت بود: من لینا واتسون،متولد ۱٨ اکتبر،دختری ۱۴ساله هستم و در شهر لندن با پدر و مادرم زندگی می کنم.قیافم شبیه مامانمه.موهام تا کمرم درازه و زرده.چشام قهوه ای سوخته اس.دماغم قلمیه اما لبام خیلی گندس.قدم به بابام رفته و مثل بابام قد بلند و لاغرم.همیسه تو اتاقمم و تو آینده میخوام نویسنده بشم و هیچ وقت ازدواج نکنم.]

لیانا هیچ وقت نگذاشته بود کسی آن صفحه را ببیند. اصل ماجرا از آن شب اتفاق افتاد: عمه لیانا،زنگ زد و آنها را دعوت کرد.با پدر و مادرش دعوایش شد،سر اینکه نمیخواست به مهمانی برود.دوید تو اتاقش،پرید روی تخت،بالشش را در آغوش گرفت و شروع کرد به گریه کردن.انگار جز آن بالش،کس دیگری را در دنیا نداشت.بعد از کمی اشک ریختن،روی پشت دراز کشیدد و به سقف نگاه کرد.ناگهان،تشکش تکانی خورد.جیغ کوتاهی کشید.

وقتی باز هم تشکش تکان خورد،چهار زانو روی تخت نشست.انگار تشک داشت پاره میشد.با تکان بعدی،تا خواست بلند شود،تشک نصف شد و او به زیر تخت سقوط کرد.بعد از سقوط او،تشک به حالت عادی برگشت.و از همانجا بود که ماجرا آغاز شد...