شکوفه های گیلاس

سلام و درود (امیدوارم منو یادتون مونده با-🥀) چطوریننن؟ خلاصه این پست یکم نسبت به بقیه متفاوته و اولین باریه که نوشته های خودم رو توی جایی به اشتراک میزارم پس میشه گفت یه جورایی اولین تجربه منه لطفا تا آخر بخونین و اگه مشکلی داشت حتمااا بهم بگین خیلی خوشحال میشم نظرات و انتقاداتونو بشنوم😭🙏 و اینکه تا جایی که یادمه @شله زرد هم یه پست به اسم خورشید و ماه ساخته بود که فکر کنم الان پاک شده، شله اگه یه قسمت هایی از پستم خیلی شبیه مال شما بود از همین جا معذرت میخوام🌹

شاید اشتباه فکر می‌کردیم؛ شاید این چشم ها و دل هایمان بود که در نگاه اول به همدیگر پیوند خورده بودند، نه سرنوشت‌هایمان. گاهی ما آرزو ها و خواسته های زیادی از سرنوشت داریم، اما او به بیشتر آن‌ها بی توجه است و هرگونه که خود دوست دارد زندگی‌مان را دور انگشتانش می‌چرخاند و هیچکس نمی‌تواند حریف او شود. مرگ بی‌رحم است. عزیز ترین هایت را از تو می‌گیرد و با پوزخند به تو نگاه میکند. اما چیزی که از مرگ بی رحم تر است زمان است؛ زمان هرگز متوقف نمی‌شود و گویی که با خود مسابقه دارد، سریع تر می‌گذرد. ارزش آدم های زندگی ات را وقتی کنارت هستند نمی‌فهمی، اما وقتی می‌روند تازه می‌فهمی چه فرصت بزرگی پیش رویت بوده و تو از دستش دادی و افسوس ..

بله، من به تو وابسته شدم. وابستگی موجودی زیبا و فریبنده است و کافی است فقط لحظه ای غافل شوی تا او از پشت به تو خنجر بزند. هیچ چیز ابدی نیست. بی شک این یک واقعیت است. بیشتر مردم نمی‌خواهند این واقعیت را قبول کنند و برای همین زود وابسته می‌شوند. این ترفند دنیاست؛ تو را مجذوب میکنند و سپس در یک لحظه هرچه که داری از تو می‌گیرند .. من هم گول آن‌ها را خوردم و ناگهان وقتی به خود آمدم، دیدم زمان و مرگ تو را از من گرفته اند و پشت سر آن‌ها وابستگی، باطن نه چندان مهربانانه اش را آشکار کرده است. اما قطعا تک تک شما تا به حال طعم وابسته شدن را چشیده اید. این کار دنیاست؛ وابسته شدن یک امر واجب است و ما نمی‌توانیم در همه زندگی‌مان وابسته فردی نشویم. هر چقدر وابستگی مارا عذاب بدهد، باز هم وجودش برای همه لازم است.

تو خورشید بودی و من ماه؛ تو نورانی و گرمابخش و پر از امید اما من تنها یک سیاره کوچک که تمام انرژی و نور خود را از تو می‌گرفت. اگر تو نبودی، جهان ما به هم می‌ریخت و اما من؟ بودن و نبودن من فرقی ندارد. به هرحال من یک سیاره کوچکم .. خورشید و ماه همیشه همدیگر را دوست داشتند، اما خورشید کجا و ماه کجا! خورشید روز ها جهان را با پرتو های نورانی خویش روشن می‌کرد و شب ها ماه، مانند شمع در یک غار تاریک، آسمان را که گویی بی‌انتهاست نورانی می‌کرد. آن دو هرگز شانس دیدن همدیگر را نداشتند و در شبی که آسمان به خاطر این عشق ناکام اشک می‌ریخت، خدا تصمیم گرفت کسوف و خسوف را بی‌آفریند تا خورشید و ماه بتوانند همدیگر را ملاقات کنند .. وقتی خورشید و ماه به هم رسیدند، دیدار دوباره ما ممکن نیست؟ شاید خدا دست سرنوشت مارا نیز به هم پیوند بزند.

من یک بار تو را از دست ندادم، صد ها و یا شاید هزاران بار وقتی عکس هایمان را نگاه میکنم فکر می‌کنم کنارم هستی، ناگهان واقعیت، بی رحمانه یک سیلی بزرگ به من می‌زند برای اینکه فراموشش کردم؛ وقتی لب دریا ایستاده ام و موج دریا پاهای برهنه ام را خیس می‌کند و وقتی باد خبر از آمدن بهار می‌دهد و من شکوفه های گیلاس را لمس میکنم، باز هم همین اتفاق می‌افتد. اما اگر در زندگی بعدی نتوانم تو را ملاقات کنم و با تو باشم، دیگر زانوی غم بغل نمی‌گیرم؛ چون می‌فهمم من انسان خوشبختی بودم، خوشبخت هستم که در زندگی ام فردی را داشتم که بتوانم برای رفتنش ناراحت شوم. و من در این لحظه، خوشبخت ترین انسان دنیا هستم ...