شعر اندوه عشق

عشق زیباست و تو شعر قصد توهین به دیدار زیباترین لحظه هارا ندارم

گناه من چه بود ای روزگار؟ که زخم‌هایم نهان شد در هزار

به تیغ خنجر از تنم گذشت مه‌پوشِ بانو سایه‌وار نشست

مرا اسیر نگاه خود کرده است گناه من چیست؟ گناه من چیست؟

همه تقصیر آن ساحرِ مفسد است که فریبش در دل و دیده نشست

شاید این جادو همان عشق باشد هرچه هست، مرا به زنجیر کشاند

نگاه شب‌گردش مرا ربود نه، مقصر من نبود، نبود

هرچه هست، گناه آن ساحر مفسد است آری اوست گنه‌کار، نه دلِ بی‌خبر است

اگر خواهید، به دارش بزنید گویم: گناهکار منم، منم چشم‌بخت کین‌زا، اسیرِ عشق و غم

و این همه، ستیز با روزگار است، که دل شکسته‌ام هنوز بی‌قرار است

مکث کوتاه☕