من کوروش، شاه هخامنشی (ولاگ)

سلام رفقا! امروز اومدم یکی از تأثیرگذارترین جاهایی که تا حالا دیدم؛ جایی که تاریخ زنده‌ست، جایی که عظمت یه امپراتوری هنوز از دل سنگ بیرون می‌زنه: پاسارگاد، آرامگاه کوروش کبیر. اینجا اولین پایتخت هخامنشیانه و هر گوشه‌اش بوی شکوه می‌ده.

از شیراز حدود یک ساعت و نیم راه بود تا رسیدم به دشتی باز با تپه‌های نرم و هوایی خنک. ورودی پاسارگاد، جاده ای زیبا که دو طرفش پر از درخت های زیباست که در اواسط پاییز رنگی متفاوت و چشم نواز دارد

وسط این دشت، یه سازه سفید-سنگی ایستاده، با ابهتی که حتی از دور آدم رو وادار به سکوت می‌کنه. اون، آرامگاه کوروش بزرگه. با من همراه باشید تا بریم نزدیک تر و از نمای مورد علاقه ام به آرامگاه کوروش بزرگ نگاه کنیم.

آرامگاه روی یه سکو با شش پله ساخته شده و اتاق تدفین کوچیکی در بالاست. سادگی‌اش فریبنده‌ست؛ نه تزئین پرزرق‌وبرق داره، نه نوشته‌ای روی سنگ‌ها. اما همین سادگی، نشون قدرت و متانت پادشاهی رو داره که نیازی به نمایش نداشت.

سنگ‌ها به‌دقت بی‌نظیری تراشیده شدن و بدون ملات روی هم نشستن. با گذشت بیش از ۲۵۰۰ سال هنوز محکم سر جاشونه. می‌گن شکل سقف شیب‌دار الهام گرفته از معماری بومی فلات ایران بوده، نه یونانی یا بابلی، یعنی یه اصالت کاملاً ایرانی.

وقتی جلوش می‌ایستی، یه حس آرامش و احترام خاصی بهت دست می‌ده. اینجا انگار زمان کند می‌شه. فکر می‌کنی به پادشاهی که امپراتوری‌ای ساخت که از هند تا مدیترانه گسترده بود و با این حال، آزادی ملت‌ها رو پاس داشت.

در فاصله‌ای نه‌چندان دور از آرامگاه، بقایای کاخ اختصاصی کوروش رو می‌بینی. سنگ‌فرش‌های وسیع، ستون‌های بلند، و نقش‌برجسته‌هایی که هنوز از عظمت کاخ حرف می‌زنن. اینجا محل اقامت شخص کوروش بوده، و نقش انسان بالدار کنار در ورودی، شاید نماد نگهبان پادشاه یا خود کوروشه.

نماد انسان بالدار این نماد پر از راز و تفسیره. بعضی‌ها می‌گن شبیه فروهر زرتشتیه، ولی تفاوت‌هایی داره. بال‌ها، تاج، و لباسش ترکیبی از فرهنگ‌های گوناگون امپراتوریه؛ دقیقاً مثل خود سیاست کوروش: وحدت در تفاوت.

در نزدیکی کاخ اختصاصی، کاخ بارعام قرار داره. اینجا جایی بوده که کوروش در حضور مردم و نمایندگان کشورها ظاهر می‌شده. ردیف ستون‌ها و تالار بزرگش نشون می‌ده چقدر این فضا رسمی و باشکوه بوده. یه جور صحنه‌ی قدرت نرم ایران باستان.

کاخ دروازه جایی بوده برای استقبال از مهمانان و هیئت‌های خارجی. معماری‌اش نشون می‌ده پاسارگاد یه شهر باز و جهانی بوده. دروازه، نه برای بستن، بلکه برای خوش‌آمد گفتن ساخته شده بود

در گوشه‌هایی از پاسارگاد سنگ‌نوشته‌هایی دیده می‌شه که نام کوروش رو با خط میخی بر دیوار حک کردن: «من، کوروش، شاه هخامنشی‌ام.» همین جمله‌ی کوتاه، انگار تاریخ یه تمدن رو خلاصه می‌کنه.

به پایان روز و این ولاگ نزدیک شدیم ولی هنوز هم مطمئن نیستم که تونسته باشم گوشه ای از شگفتی و عظمت تاریخی میراث کوروش بزرگ رو به شما نشون داده باشم. روح عدالت و انسان‌دوستی کوروش هنوز هم بعد از 2500 سال نه فقط از میان این سنگ های جامانده بلکه در سراسر دنیا به چشم می آید و این افتخار بزرگ هر ایرانی است که تاریخ و عظمت باستانی خود را بشناسد و بداند که هر جا سخنی از عدل، رواداری، انسانیت و احترام به طبیعت به گوش می رسد، اعتبار و قدمتش از آنِ کوروش بزرگ شاه هخامنشی است.

خب... ولاگ امروز ما به پایان رسید، توصیه میکنم در فرصت مناسب حتماً به دل تاریخ و یادبود با عظمت هخامنشی در پاسارگاد سر بزنید و از نزدیک گوشه گوشه آن را نظاره کنید و در دل تاریخش قدم بزنید.