پزشکی که قلبش را به علم سپرد

«ورنر فرسمان» (Werner Forssmann) یکی از پیشگامان پزشکی مدرن بود که با جسارت و نبوغ، مسیر تشخیص و درمان بیماری‌های قلبی را برای همیشه تغییر داد.

👶🏻تولد و تحصیلات فرسمان در 29 اوت 1904 در برلین، آلمان به دنیا آمد. او در دوران جوانی علاقه ی زیادی به علوم زیستی و پزشکی داشت و همین علاقه او را به سمت تحصیل در رشته پزشکی در دانشگاه هومبولت برلین کشاند. پس از فارغ‌التحصیلی، به عنوان رزیدنت جراحی در بیمارستانی کوچک مشغول به کار شد.

🧪آزمایش تاریخی در آن زمان، دسترسی مستقیم به قلب انسان برای تشخیص بیماری‌های تقریبا غیر ممکن و بسیار خطرناک تلقی میشد. اما فرسمان نظریه ای داشت: اگر بتوان یک لوله ای نازک (کاتتر) را از طریق رگ وارد قلب کرد، میتوان اطلاعات حیاتی درباره‌ی عملکرد قلب به دست آورد. در سال 1929 میلادی، او تصمیم گرفت این نظریه را روی خودش آزمایش کند. بدون اجازه‌ی رسمی، کاتتری را از طریق ورید بازوی خودش وارد کرد و آن را تا دهلیز راست قلب پیش برد. سپس با استفاده از دستگاه فلوروسکوپ، موقعیت آن را مشاهده کرد. این اقدام جسورانه، پایه گذار روش کاتتریزاسیون قلبی شد__روشی که امروزه یکی از مهمترین ابزارهای تشخیص و درمان بیماری های قلبی است.

🚫واکنش ها و چالش ها با وجود موفقیت آزمایش، جامعه‌ی پزشکی در ابتدا واکنش مثبتی نشان نداد. بسیاری از همکارانش او را غیر مسئولانه و خطرناک میدانستند. حتی موقعیت شغلی اش را از دست داد و مجبور شد مدتی از پزشکی فاصله بگیرد. اما فرسمان ناامید نشد و به فعالیت های پزشکی خود ادامه داد.

🌟افتخار جهانی سالها بعد، اهمیت کار او روشن شد. در سال 1956 میلادی، فرسمان به همراه دو پزشک آمریکایی، آندره کورنان و دیکینسون ریچاردز، جایزه‌ی نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را برای توسعه ی روش‌های بررسی عملکرد قلب دریافت کرد. این جایزه نه تنها تاییدی بر نبوغ او بود، بلکه اعتبار علمی اش را نیز بازگرداند. (عکس بالا: کورنان،ریچاردز و فرسمان از سمت راست به چپ در کنار پرفسور فرایبرگ)

👨‍👩‍👦‍👦زندگی شخصی و سالهای پایانی فرسمان در کنار فعالیت های علمی، زندگی خانوادگی آرامی داشت. او در دوران جنگ جهانی دوم به عنوان پزشک ارتش خدمت کرد و پس از جنگ، به کار در بیمارستان‌های مختلف ادامه داد. در سال‌های پایانی عمرش، بیشتر وقت خود را صرف نوشتن و آموزش پزشکی کرد.

⚰️درگذشت ورنر فرسمان در 1 ژوئن 1979 در آلمان درگذشت. او در 47 سالگی چشم از جهان فروبست، اما میراث علمی اش همچنان زنده است و هر روز در اتاقهای عمل و کلینیک های قلبی جهان مورد استفاده قرار میگیرد.