فرزندم، آسوده بخواب..

پسری دارم به نام نمو، پسرم موهایی دارد به گرمی آفتاب، لبخندی به زیبایی شکوفه های گیلاس و چشمانی به رنگ آسمان، پسرم در بچگی با لالایی من به خواب می‌رفت، به دنیای فرشته ها، به سرزمین کودکانه ای خالی از دغدغه های بزرگسالی

در شب های سرد زمستان در خانه برایش قصه می خواندم، از دشت های سبز، از بازرگان و طوطی اش، از جادوگر و خباثتش، می‌خواندم و می‌خواندم.

در روز های گرم تابستان؛ روز هایی که خنده اش خانه را لبریز از احساس کودکانه شیرینش می کرد خانواده ای خوشحال بودیم، فارغ از غم دنیا، فارغ از ترس، خانواده ای که در دنیای خود زندگی می کردند..

اما خوشبختی خانواده ما هم مانند مابقي خوشی ها همیشگی نبود... پسرم در خردسالی به سر می‌برد، غروبی دلگیر از فصل دلگیرتر پاییز بود.. درکنار ساحل همگی شادمان بودیم..

موج دریا در لحظه ای بی رحمانه شتافت، ناغافل فرزندم را با خود به دل دریا برد. و اين‌گونه خانواده ما هم وارد دنیای بی‌رحمی شد که از آن حرف می‌زنید..