ستاره‌ای‌خاموش!

چشمامو با ناامیدی تموم باز میکنم و روی تختم میشینم ،میبینم بازم پرده ی اتاق باز مونده و نور خورشید که من ازش فراریم توی اتاقم اومده.پاهامو روی زمین سرد میزارم و بلند میشم،پرده ی اتاقو میبندم و دوباره به تختم برمیگردم واقعا چرا دوباره بیدار شدم؟ بدون هدفی بدون دوستی هیچی تنها چیزی که تو این خونه درمورد من اهمیت داره چند تا نمره و ورقه ی امتحانیه که قراره یه روز کاغذ باطله بشن...

بهتره تا کسی بیدار نشده برم و گوشیمو بردارم...میدونی اجازه ندارم گوشیرو کنار خودم نگه دارم دوباره بلند میشم و گوشیمو برمیدارم ،میرم زیر پتوم و تایمر رو روی ۵ ساعت میزارم و هندزفری رو میزارم تو گوشم بزار ببینم امروز چه انیمه ای نگاه کنم یه انیمه درام یا ... بهتره بشینم برای بار هزارم انیمه سینمایی مورد علاقم وقتی مارنی آنجا بود و ببینم یه چیزی تو این انیمه هست انگار واقعا آنا رو درک میکنم...نیاز به شخص خیالی که لازم نباشه چیزی بهش بگم اون تمام دردا و حرفامو بفهمه همچین آدمی پیدا میشه؟ فک نکنم...

او ببین اینم تموم شد مثل تمام داستان و زندگی های ما فردا امتحان ریاضی دارم اما باید چیکار کنم به نظرتون دو روز خوندن براش کافی بود؟ فک نکنم ...تنها چیزی که اهمیت داره اون نمره ی بیست که قراره تو کارنامه م باشه یعنی امیدوارم باشه! میدونی خیلی سخته که از اون شخصی که همیشه ۲۰ میگیره تبدیل شی به کسی که میگه ولش کن بابا کافیه نمره چیزیه که آدمو همزمان هم نجات میده و هم نابود...

حوصلم سررفته ...بزار برم ببینم کسی پیم داده...خنده داره... کسی پیامی نداده اهمیت نمیدم یه بار یادمه تام هاردی گفته بود تنهایی اعتیاد آوره وقتی میفهمی چه آرامشی توشه نمیخوای ازش دست برداری... از هوای گرم و تابستون بدم میاد...نه اکیپی برای بیرون رفتن و خوشگذروندن نه اون استایلی که تو دلت میخواد... بعضی وقتا به هم سن و سالام که بیرون میرن حسودیم میشه دوستای زیادی دارن دوست داشتن هم سخته نداشتنش هم همینطور یهو به خودت میای و میبینی توی یه باتلاق گیر کردی ولی وقتی دوستت میاد بیشتر تورو هل میده تا غرق شی! وقتی هم کسی نباشه خودت اون قدر دست و پنجه میزنی که غرق بشی میدونی افکارم واقعا آزاردهند ست بعضی وقتا واقعا زور الکی میزنم برای اینکه با کسی ارتباط برقرار کنم چون وقتی به کسی نزدیک میشم...خب بهتره درموردش چیزی نگم!