اگه اوتاکویی اینجاس بهم بگه چیکار کنم...
هنوز یادمه اوتاکو بودن چه زندگی ایه... چه حسی داره... هنوز تمام اون حسایی که اون زندگی بهم میدادن رو یادمه...ولی با این وجود... نمیتونستم حسشون کنم...انگار...برای همیشه از دستشون دادم...به خاطر مامانم...به خاطر باور های غلطش... محدود کردنش...اعتقاد های نادرستش...
قبلا وقتی به یه اوتاکو نگاه می کردم...احساس این بهم دست می داد که کاملا درکش می کنم...ولی الان...احساس می کنم نمیتونم بفهمم دنیایی که توش زندگی می کنه چه حسی داره...خیلی دردناکه... وقتی یاد زندگی گذشتم میفتم نمیتونم جلوی اشکام رو بگیرم...دو ماه از اون روز میگذره اما...هنوزم هر روز تک تک لحظه هاش توی ذهنم تکرار میشه...
این اتفاق روز بیست و یکم آذر افتاد. دقیقا سه روز قبل روز اوتاکو. سه روز قبلش. از اون روز، دیگه زندگیم هیچوقت مثل قبل نشد... هنوز نمیفهمم چرا مامانم باور داشت همه باید مثل خودش باشن...نمیدونم چرا باور داشت اگه سلیقم با خودش فرق کنه تباهم...نمیفهمم چرا زندگیم رو ازم گرفت.
خودمم نمیدونم چه جوری شد. فقط رفته بودم بیرون تا دور بزنم. وقتی برگشتم خیلی ناگهانی ازم پرسید:«پس تو انیمه میبینی؟!» لحنش تند، ترسناک و پر از نفرت بود. انگار داشت کسی رو به قتل متهم می کرد. ولی هنوزم متوجه نمیشم...من که به زندگی اون کاری نداشتم. پس چرا اون...؟
چند دقیقه بعد، بدنم کبود شده بود. گوشیم و انیمه هام ازم گرفته شده بودن، دوستای اوتاکوم ازم گرفته شده بودن، زندگیم ازم گرفته شده بود. از یه دختر نوجوون اوتاکو شاد، فقط یه دختر افسرده و دل شکسته مونده بود. یه ویرانه. همه و همه به خاطر اینکه میخواستم راه زندگیم رو خودم انتخاب کنم. نمیفهمم چرا فکر می کنه با این کار باید مدیونش باشم. با اینکه کبودی ها درد داشتن، دردشون با دردی که توی روح و قلبم حس میکردم، قابل مقایسه نبودن...
دو ماه از اون روز میگذره. از روزی که زندگیم برای همیشه ازم گرفته شد. ولی هنوز نتونستم باور کنم که دیگه اوتاکو نیستم. دیگه به مزخرفات گذشته هام مثل «یه اوتاکو واقعی تا همیشه اوتاکو میمونه» یا «شرایط بیرونی ذهن و قلب یه اوتاکو رو تغییر نمیدن» یا «هیچی یه اوتاکو حقیقی رو شکست نمیده» یا «هویت واقعی هیچکس عوض نمیشه» اعتقادی ندارم...البته هنوز به نظرم اینا درستن، برای برای هر اوتاکویی غیر من. حتا فکرشم عذاب آوره. به خاطر مامانم زندگیم تبدیل به کابوس شده. کابوسی وحشتناک، دردناک و تموم نشدنی که هر روز برای تموم شدنش به دنیا التماس می کنم...
نتیجه 1
اگه اوتاکویی اینو دید...لطفا راهنماییم کنه...واقعا دیگه نمیکشم...اوتاکو نبودن و از دست دادن تنها دلخوشی زندگی خیلی دردناکه...
نتیجه 2
اگه اوتاکویی اینو دید...لطفا راهنماییم کنه...واقعا دیگه نمیکشم...اوتاکو نبودن و از دست دادن تنها دلخوشی زندگی خیلی دردناکه...
نتیجه 3
اگه اوتاکویی اینو دید...لطفا راهنماییم کنه...واقعا دیگه نمیکشم...اوتاکو نبودن و از دست دادن تنها دلخوشی زندگی خیلی دردناکه...
نتیجه 4
اگه اوتاکویی اینو دید...لطفا راهنماییم کنه...واقعا دیگه نمیکشم...اوتاکو نبودن و از دست دادن تنها دلخوشی زندگی خیلی دردناکه...
تا حالا به کسی پیشنهاد نکردم بره پیش روانپزشک...همیشه تلاش کردم خودم رو جای روانپزشک آدما بذارم چون تا حالا کسی درد کشیده تر از خودم ندیده بودم. تا زمانی که تست های تو رو دیدم. اوایل به ذهنم زد بهت توصیه کنم بری پیش روانپزشک... ولی الان با قطعیت تمام می گم... تو رو دیگه روانپزشک هم نمیتونه درمان کنه. ولی چون از همه ی کسایی که حداقل من دیدم درد کشیده تر بودی... میتونی روانپزشک عالی ای بشی.
شدی یادت باشه.همیشه
ینفر
یجایی همین نزدیکی
هست که درکت میکنه.
فعلا
ببین. من در حدی نیستم که بهت مشاوره بدم ولی بدون که من همیشه درکت میکنم. چون همچی کشیدم ولی قوی تر شدم. توشون نموندم. درسته بعضی وقت ها احساس میکنم میخوام بمیرم ولی یاد گرفتم با کسی درمیونش نزارم چون حس میکنم آدما کاری میکنن که حس بدتری داشته باشی.نمیدونم تصمیمم چقدر درسته. هر وقت ناراحت و افسرده
الان چی شد؟من یاد گرفتم از خونه فرار کنم.فرار هوشمندانه.کتابخونه،کلاس نقاشی و... . ولی هیچ وقت بیخیال هدفام نشدم. روی لپ تاپ کی دراما میبینم،با ام پی تی ری پلیر اهنگ گوش میدم.از کتابخونه کتاب میگیرم و کتابایی که بابام برای اینکه بیشتر درس بخونم جمع کرده بود (و الان دو ساله هری پاتر نخوندم) رو پیدا ک
از همه گروه ها لفتم داد و برای همه مخاطبام از قول من نوشت:حق نداری بهم پیام بدی.مگرنه به پلیس اطلاع میدم.گوشیمو ازم گرفتن
بچه های مدرسه هنوز بد نگاهم میکنن. من شدم یه دختر دلشکسته مثل تو. ۶ماه افسردگی شدید داشتم. واکشن های مامان و بابام دقیقا مثل مامان و بابای تو بود بخاطر همین وقتتو نمیگیرم.
چیزایی که با فکر کردن بهش درد وحشتناکی توی قلبم میپیچونه.یکبار بابام دفترچه خاطراتمو خوند.درباره نوشته بودم میخوام به چه چیزی تبدیل بشم.نوشته بودم نمیخوام روسری بپوشم. دلم میخواد پرواز کنم تا از اینجا خلاص بشم. نوشته بودم چقدر دلم میخواد بمیرم و خیالپردازیام درمورد شیرین بودن مرگ.
یادمه صبحا مامانم یجوری با کتک بیدارم میکرد که حس میکردم ستون فقراتم شکسته.ولی من یجوری بیدار میشدم انگار سریالا.منزخم خورده بودم. هر روز مامانم چیزایی بهم تلقین میکرد که هرشب کابوسشون رو میدیدم. مثلا:انشاالله برس غاد نزیرب وت تولگ. ( بجز کلمه اول از آخر به اول بخون)
به هر حال بعد از کلی اتفاق تلخ و کلی کتک خوردن وارد تابستون شدم. بابا و مامانم یه گوشی نیمه هوشمند(اندروید۳)بهم دادن که بیشتر وقتا هم خراب بود. من دوست پیدا کردم. مثل قبل کلاس چهارم شده بودم دختری شاد که همه دوستش داشتند. مثل گذشته تو!از اون موقع مخالفت خونواده رو یاد گرفتم و یاد گرفتم بجنگم.
ببین.منم همینجوری شدم.ولی بزار باهات روراست باشم.باورم نمیشه بخاطر این خودتو باختی. شاید بگی تو درک نمیکنی. ولی من با تک تک سلول های بدنم حست رو درک میکنم. کلاس چهارم افت درسی شدید داشتم.بابام همش کتکم میزد .من دوستی نداشتم و فقط دخترخاله هام رو هفته ای یکبار بگی نگی میدیدم.
به مامانت نشون بده انیمه چقدر خوبه
مثلا بهش انیمه های سینمایی مثل:قلعه متحرک هاول_شهر اشباح و.... رو نشون بده
بعد درباره خاطراتش بگو که مثلا نیلز_زنان کوچک_آنه شرلی و...انیمه هستند
سعی کن بهش ثابت کنی انیمه چقدر خوبه