پوستر رمانمون عوض شدههه
اوایل، زندگی در عمارت وِیل برای هیچکدامشان آسان نبود. ادلین از اینکه کاسیوس ناگهان وارد زندگی خانوادگیشان شده بود چندان خوشحال یا ناراحت نبود. او بیشتر وقتش را در باغ میگذراند، شیرینی میپخت و کتاب میخواند؛ کاسیوس هم ترجیح میداد در اتاق خودش بماند و با هیچکس معاشرت نکند. آنها بیشتر اوقات فقط هنگام غذا خوردن یکدیگر را میدیدند. کاسیوس معمولاً زودتر از بقیه سر میز حاضر میشد، غذایش را میخورد و بدون حرف زدن بلند میشد. ادلین هم اغلب دیر میرسید؛ گاهی با موهای آشفته و گاهی با لکهای از خاک روی آستین لباسش. رفتار هایش برای همه غیر قابل تحمل و از نظرشان نامتوازن با این زندگی اشرافی بود ولی برای کاسیوس صرفا تنوعی بی اهمیت محسوب میشد یک روز صبح، ادلین با عجله وارد سالن غذاخوری شد و روی صندلی روبهروی کاسیوس نشست. «صبح بخیر.» کاسیوس بدون اینکه سرش را بلند کند، گفت: «دیر کردی.» ادلین نگاهی به ساعت انداخت. «هنوز صبحه.» «برای صبحانه دیر کردی.» «تو همیشه اینقدر غر میزنی؟» «فقط وقتی کسی مزاحم صبحانهمه.» ادلین با لبخند دستش را به سمت ظرف مربا برد. «پس بهتره بهش عادت کنی.» کاسیوس پاسخی نداد، اما ظرف مربا را پیش از آنکه ادلین مجبور شود از روی میز بلند شود، به طرفش هل داد. ادلین متوجه شد. چیزی نگفت. به نظرش بی اهمیت تر از ان بود که بخواهد تشکر کند و اگر حتی تشکر میکرد قطعا تنها چیزی که میتوانست نصیبش شود کنایه ی دیگری از سمت کاسیوس بود به همین منوال زمان میگذشت و هیچ یک علاقه ای نداشت تا به دیگری نزدیک تر شود حدود 2 ماهی از شب مهمانی میگذشت لوسیان برای یک قرار کاری از کشور خارج شده بود و عمارت در بی هیاهو ترین حالت ممکن به سر میبرد ادلین در باغ مشغول جمع کردن گلهای تازه بود که صدای شکستن چیزی را از پشت سرش شنید. وقتی برگشت، گلدان بزرگ سفالی کنار پلهها روی زمین افتاده بود و کاسیوس چند قدم آنطرفتر ایستاده بود. «چی شد؟» «هیچی.» ادلین به گلدان شکسته نگاه کرد. «این که هیچی نیست.» «از دستم افتاد.» «خودت انداختیش؟» کاسیوس اخم کرد. «نه، گلدونه تصمیم گرفت خودش رو بندازه زمین.» ادلین لبخندش را پنهان کرد و خم شد تا تکههای بزرگتر را جمع کند. «ولش کن. دستت میبره.» «خودم میتونم.» «میدونم. ولی اگه بخوای میتونی کمک کنی بهجای اینکه فقط وایسی و غر بزنی.» کاسیوس چند لحظه نگاهش کرد. بعد کنار او زانو زد. وقتی آخرین تکهی گلدان را برداشتند، ادلین گفت: «میدونی، لازم نیست هر وقت چیزی خراب میشه وانمود کنی برات مهم نیست.» کاسیوس تکهی سفال را روی زمین گذاشت. «و تو لازم نیست هر وقت چیزی میبینی دربارهش حرف بزنی.» ادلین شانه بالا انداخت. «شاید.» بعد از جمع کردن و سر به نیست خرده سفال ها ادلین کاسیوس را به صرف شیرینی هایی که صبح پخته بود دعوت کرد هرچند کاسیوس رد کرد چون از نظر خودش یک کمک ساده دلیلی برای نزدیک تر شدن به یک نفر به نظر نمیرسید. هرچند ادلین بیخیال نشده بود و اخر سر کاسیوس شیرینی هارا روی تختش پیدا کرد با یک یاد داشت که خطی کج و کوله داشت: »خواهش میکنم ادلین«
با همین برخورد های کوچک زمان هرچه سریع تر میگذشت و انگار که تنهاییشان در عمارت به ان بزرگی دلیل محکمی بود برای اینکه حضور یکدیگر را بپذیرند هرچند کاسیوس از اینکه این مسئله را به روی خودش بیاورد چندان دلخوش نبود حالا هردو 9 ساله بودند ادلین دیگر از دیدن کاسیوس در آشپزخانه یا باغ تعجب نمیکرد و کاسیوس هم یاد گرفته بود که اگر صدای قدمهای تند ادلین را در راهرو شنید، احتمالاً قرار است از او بخواهد در کاری عجیبوغریب کمکش کند. البته همیشه هم قبول نمیکرد. اما اغلب، چند دقیقه بعد خودش را در حال انجام همان کاری میدید که ادلین از او خواسته بود. مثلاً یک روز که ادلین تصمیم گرفت از درخت بلند کنار دیوار باغ میوه بچیند، کاسیوس با دیدن نردبان لق و نامطمئن، آن را از دستش گرفت. «ازش بالا نمیری.» ادلین دست به کمر زد. «چرا؟» «چون میافته.» «نمیافته.» کاسیوس نردبان را تکان داد. یکی از پایههایش لق زد. ادلین چند لحظه به آن نگاه کرد. «خب، شاید یکم بیفته.» کاسیوس نردبان را کنار گذاشت و خودش از درخت بالا رفت. ادلین از پایین گفت: «مواظب باش!» «تو فقط ساکت باش.» «اون شاخهی سمت چپ!» «ادلین.» «یکم بالاتر!» «اگه یه بار دیگه حرف بزنی، تمام میوهها رو خودم میخورم.» ادلین خندید. وقتی کاسیوس پایین آمد، سبد پر از میوه را به او داد. ادلین یکی از میوهها را برداشت و گاز زد. «ممنون، کاس.» کاسیوس لحظهای مکث کرد. «چی گفتی؟» «ممنون.» «بعدش.» ادلین لبخند شیطنتآمیزی زد. «کاس.» کاسیوس سرش را برگرداند. «هر کاری دلت میخواد بکن.» اما از آن روز به بعد، دیگر هیچوقت به کوتاه کردن اسمش اعتراض نکرد. مدتی بعد، او هم برای ادلین از اسم کوتاه شده اش استفاده میکرد. «اِد.» اولین بار که صدایش زد، ادلین با تعجب برگشت. «من؟» «نه، درخت پشت سرت.» ادلین لبخند زد. «اِد؟» «اسم کوتاهیه. راحتتره.» «پس منم کاس صدات میکنم.» «نکه همین کار رو تاحالا نمیکردی.» و اینطور شد که نامهای کاملشان کمکم فقط در حضور دیگران استفاده شدند. فضای زندگی اشرافی لوسیان به کمتر کسی فشار نمی اورد تا ان زمان هیچ کس جرعت تخطی از قوانین مهمانی ها و اداب معاشرت را نداشت یا حتی سر باز زدن از یک صحبت ساده چون مسئله ابروی کل خانواده مطرح میشد ولی بعد از جا افتادن کاسیوس انگار که ادلین هم شریکی برای دوری از ان دنیای خسته کننده پیدا کرده باشد پشتش به کاسیوس گرم بود اولین مهمانیای که قوانین سخت گیرانه لوسیان شکسته شد مهمانی زمستانی خانوادهی بلکوود بود.
لوسیان اصرار داشت هر دو در آن شرکت کنند. ادلین لباس کرمی پوشیده بود و کاسیوس کت رسمی مشکیرنگی به تن داشت. در تمام مدت، کاسیوس با چهرهای بیحوصله کنار دیوار ایستاده بود و ادلین سعی میکرد از گفتوگوهای طولانی بزرگترها جان سالم به در ببرد. تا اینکه دختر نوجوانی از خانوادهای اشرافی به ادلین نزدیک شد. «شنیدم توی باغ خیلی وقت میگذرونی. واقعاً سرگرمی دیگهای نداری؟» ادلین لبخند زد. «چرا، من کتاب هم میخونم و...» «آه، چه جالب. حتماً خیلی هیجانانگیزه.» دختر دیگری خندید. ادلین سعی کرد حرفش را ادامه دهد، اما کلمات به هم گره خوردند. «من... مـ... منظورم اینه که...» دختر اول با لبخندی ساختگی گفت: «عزیزم، عجله نکن.» کاسیوس که از فاصلهی کمی آنطرفتر متوجه ماجرا شده بود، نزدیک آمد. «فکر کنم مادرت صدات میزنه.» دختر اخم کرد. «مادرم؟» «آره. همین الان گفت دنبالت میگرده.» دختر با تردید به اطراف نگاه کرد. «من که صدایی نشنیدم.» کاسیوس لبخند کوتاهی زد. «پس شاید باید گوشهات رو تمیز کنی.» دختر با ناراحتی دور شد. ادلین نفسش را بیرون داد. «دروغ گفتی.» «آره.» «ممکن بود بفهمه.» «نفهمید.» «ولی ممکن بود.» کاسیوس نگاهش کرد. «اگه میخوای دفعهی بعد بذارم به حرف زدنش ادامه بده.» ادلین چند لحظه ساکت ماند. «نه. ممنون.» کاسیوس سر تکان داد و دوباره به دیوار تکیه داد و برایش در ان لحظه مسئله مهمی نبود که این خبر به گوش لوسیان برسد و بعدا به خاطر دروغ گفتن به دختر بارون هگزن بخواهند مواخذه اش کنند مهمانی رو بعه پایان بود و ادلین از اینکه از همچین مخمصه ای برخلاف دفعات قبل جان سالم به در برده خوشحال تر از همیشه مهمانی را ترک کرد ولی در ذهن کاسیوس درگیری به پا شده بود از یک طرف حس میکرد دلیلی برای مارش وجود ندارد و او مسئول مشکلات دیگران نیست و از سمت دیگری نمیتوانست ادلین را زیر ان فشار ببیند و بی تفاوت بماند و میدامست که اشتباه است ولی نمیتوانست حریف خودش و درگیری ذهنی اش شود
از آن شب به بعد، هر وقت کسی سعی میکرد لکنت ادلین را سوژه شوخی کند، کاسیوس معمولاً زودتر از خود او واکنش نشان میداد. گاهی با یک جملهی کوتاه، گاهی با نگاهی سرد و گاهی با کاری که باعث میشد طرف مقابل ترجیح بدهد جای دیگری برود. او هیچوقت دربارهی این کارها توضیح نمیداد. و ادلین هم دیگر بابتشان از او تشکر نمیکرد. به نظر میرسید هر دو این رفتار را بخشی از عادتهای مشترکشان میدانستند. در سال سوم ورود کاسیوس، دیگر کمتر کسی در عمارت وِیل آن دو را جدا از هم تصور میکرد. نه به این معنا که همیشه کنار هم بودند؛ هرکدام دوستان و سرگرمیهای خودش را داشت و گاهی ساعتها یکدیگر را نمیدیدند. اما حضور دیگری همیشه جایی در برنامهی روزانهشان داشت. ادلین میدانست کاسیوس صبحها پیش از صبحانه به حیاط میرود و کاسیوس میدانست ادلین عصرها در باغ پشت گلخانه مینشیند. گاهی کاسیوس کتابی را که فکر میکرد ادلین دوست خواهد داشت، روی میز اتاقش میگذاشت. گاهی ادلین شیرینی اضافهای میپخت و بدون پرسیدن، سهم او را کنار میگذاشت. یک بار کاسیوس چند روزی بهخاطر سرماخوردگی در اتاقش مانده بود. ادلین هر روز به بهانهای به او سر میزد. بار اول برای پس دادن کتابی که از او گرفته بود. بار دوم برای آوردن چای. بار سوم برای اینکه بگوید گلهای باغ شکوفه دادهاند. بار چهارم کاسیوس که از دیدنش خسته شده بود، گفت: «تو کار دیگهای نداری؟» ادلین روی صندلی کنار پنجره نشست. «دارم.» «پس برو انجامش بده.» «بعداً.» کاسیوس پتو را تا روی شانههایش بالا کشید. «چرا اینقدر میای اینجا؟» ادلین کتابش را باز کرد. «چون تو اینجایی.» کاسیوس چیزی نگفت. اما وقتی ادلین برای چند دقیقه از اتاق بیرون رفت، متوجه شد سکوت اتاق از قبل آزاردهندهتر شده است. در مهمانیها هم دیگر نیازی نبود برای پیدا کردن یکدیگر دنبال هم بگردند. اگر ادلین میان جمعیت گیر میافتاد، کافی بود نگاهی به اطراف بیندازد تا کاسیوس را پیدا کند. اگر کاسیوس از گفتوگوی طولانی با یکی از بزرگترها خسته میشد، ادلین معمولاً با بهانهای او را از آن موقعیت بیرون میکشید. یک بار مردی از دوستان لوسیان، کاسیوس را بهخاطر گذشتهی نامعلومش زیر سؤال برد. «البته باید بگم همیشه برام جالبه بدونم پسری با چنین گذشتهای چطور به خانوادهی وِیل راه پیدا کرده.» کاسیوس با خونسردی نگاهش کرد. «من هم همیشه برام جالبه که بعضی آدمها چطور با این همه سؤال بیربط هنوز دعوتنامهی مهمونی دریافت میکنن.» مرد اخم کرد.
ادلین که نزدیکشان ایستاده بود، لبخندش را پنهان کرد. بعد رو به مرد گفت: «فکر میکنم بهتره دربارهی موضوع دیگهای صحبت کنیم. مثلاً دربارهی گلخانهی جدیدتون شنیدم که...» مرد با اکراه بحث را عوض کرد. وقتی از او دور شدند، کاسیوس زیر لب گفت: «گلخانهی جدید؟» ادلین شانه بالا انداخت. «نمیخواستم دوباره دعوا راه بندازی.» «میتونستم خودم جوابش رو بدم.» «میدونم.» «پس چرا دخالت کردی؟» ادلین لبخند زد. «چون همیشه تو قرار نیست منو از دردسر نجات بدی، کاس.» کاسیوس نگاه کوتاهی به او انداخت. «من کسی رو نجات نمیدم.» «معلومه.» ادلین جلوتر رفت و کاسیوس هم دنبالش راه افتاد. در همین سال، اتفاقهای عجیب کوچکی هم برای کاسیوس رخ میداد. گاهی خوابهایی میدید که صبح روز بعد بخشی از آنها به شکلی نامفهوم اتفاق میافتادند. گاهی پیش از آنکه کسی حرفی بزند، چیزی در ذهنش میگذشت که بعداً همان را از زبان آن شخص میشنید. یک شب خواب دید ادلین در باغ ایستاده و شاخهی خشکیدهای روی زمین افتاده است. صبح روز بعد، وقتی به باغ رفتند، شاخهای بزرگ درست کنار مسیر همیشگی ادلین هنوز به درخت وصل بود. کاسیوس پیش از آنکه ادلین از آن مسیر عبور کند، بازویش را گرفت و او را به سمت دیگری کشید. ادلین با تعجب پرسید: «چی شد؟» کاسیوس به شاخه نگاه کرد. «هیچی. از این طرف بیا.» ادلین به شاخهی درخت خیره شد. و ناگهان شاخه با صدای بدی به زمین افتاد ادلین شوکه شده بود «از کجا فهمیدی؟» «دیدمش.» ادلین ابرو بالا انداخت. «آینده رو ؟» کاسیوس جوابی نداد. ادلین چند لحظه نگاهش کرد، اما بعد شانه بالا انداخت. « ممنون، کاس.» کاسیوس هم چیزی نگفت. خودش هم نمیدانست چطور پیش از افتادن شاخه، از آن خبر داشته است. این اتفاقها کمکم بیشتر شدند، اما او هیچوقت دربارهشان با کسی حرف نزد. ادلین و کاسیوس حالا تقریباً به همهی عادتهای یکدیگر آشنا بودند. آنها ساعتهای زیادی را در باغ، حیاط و اتاقهای عمارت میگذراندند و بیشتر اوقات بدون اینکه از قبل برنامهای داشته باشند، خودشان را وسط ماجرایی تازه پیدا میکردند. تابستان آخر پیش از رفتن به هاگوارتز، ادلین تصمیم گرفت با چند نفر از بچههای خانوادههای اشرافی که در مهمانیها میدیدشان، وقت بیشتری بگذراند. او نمیخواست همیشه برای فرار از جمعها به کاسیوس تکیه کند. برای همین، وقتی دعوتنامهی یک گردهمایی دوستانه به دستش رسید، تصمیم گرفت بهتنهایی در آن شرکت کند. کاسیوس از تصمیمش خوشش نیامد. «اونها رو درست نمیشناسی.» ادلین درحالیکه روبان موهایش را مرتب میکرد، گفت: «برای همین میخوام بیشتر بشناسمشون.» «بیشترشون فقط به خاطر اسم خانوادگیت باهات خوبن.» «شاید. ولی نمیتونم تا آخر عمر فقط با تو حرف بزنم.» کاسیوس نگاهش کرد.
من همچین چیزی گفتم؟» «نه. ولی هر بار که میخوام با کسی وقت بگذرونم، یه دلیلی پیدا میکنی که منصرفم کنی.» «چون آدمهای احمقیان.» ادلین خندید. «همهی آدمهای دنیا که احمق نیستن، کاس.» «بیشترشون هستن.» ادلین سرش را تکان داد و از اتاق بیرون رفت. گردهمایی در خانهی یکی از خانوادههای قدیمی برگزار میشد. ادلین با چند دختر و پسر همسنوسال خودش آشنا شد. ابتدا همهچیز خوب پیش رفت؛ دربارهی مدرسه، کتابها و برنامههای تابستانی صحبت کردند. اما کمی بعد، یکی از پسرها متوجه لکنت ادلین شد. او ابتدا فقط لبخند میزد، اما بعد شروع کرد به تکرار کلمات ادلین با لحنی تمسخرآمیز. ادلین سعی کرد نادیده بگیرد. یکی از دخترها به پسر تذکر داد، اما او دستبردار نبود. «فقط میگم اگه قراره یه داستان تعریف کنی، شاید بهتره از قبل تمرینش کنی. اینطوری همه کمتر منتظر میمونن.» ادلین صورتش داغ شد. این بار اما برخلاف دفعات قبل، کاسیوس آنجا نبود. ادلین بهآرامی گفت: «فکر نمیکنم... لازم باشه...» پسر دوباره خندید. «چی؟» ادلین نفس گرفت. «گفتم لازم نیست...» صدای خندهی دیگری از گوشهی جمع بلند شد. ادلین سکوت کرد. اما وقتی به خانه برگشت، تصمیم گرفت دربارهی اتفاقی که افتاده چیزی به کاسیوس نگوید. متأسفانه، کاسیوس از طریق ندیمه ای که همراه اد به مراسم رفته بود از ماجرا خبر داشت. وقتی ادلین به باغ رفت، او کنار نیمکت ایستاده بود. «مهمونی چطور بود؟» ادلین سبد گلهایش را روی نیمکت گذاشت. «خوب بود.» «واقعاً؟» «آره.» کاسیوس به او نزدیک شد. «شنیدم یکی از اون پسرها مسخرهات کرده.» ادلین دست از مرتب کردن گلها کشید. «چیزی نبود.» «چیزی نبود؟» «خودم حلش میکنم.» کاسیوس خندید؛ خندهای کوتاه و بیاعتنا. «آره. دیدم چطور حلش کردی.» ادلین سر بلند کرد. «کاس، شروع نکن.» «چرا؟ چون نمیخوای بشنوی؟» «چون نمیخوام دوباره سر همین موضوع بحث کنیم.» کاسیوس دستهایش را در جیب فرو برد. «مشکل اینه که تو همیشه همین کار رو میکنی. وقتی یکی مسخرهات میکنه، ساکت میشی و بعد وانمود میکنی هیچ اتفاقی نیفتاده.» ادلین اخم کرد. «من وانمود نمیکنم.» «پس چرا به من نگفتی؟» «چون لازم نبود.» «لازم نبود؟» صدایش کمی بلندتر شد. «چند ساله هر وقت یکی به خاطر لکنتت بهت میخنده، منم که باید وسط بیام. چند ساله توی مهمونیها حواسم بهت هست که مبادا دوباره کسی چیزی بگه. بعد حالا که خودم اونجا نبودم، حتی نتونستی از پس یه پسر احمق بربیای؟» ادلین برای چند لحظه فقط نگاهش کرد. بعد آرام گفت: «من ازت نخواستم حواست به من باشه.» کاسیوس چیزی نگفت. ادلین ادامه داد: «هیچوقت ازت نخواستم جلوی کسی وایسی یا به جای من جواب بدی. تو خودت این کار رو کردی. من فکر میکردم چون دوست داری کنارم باشی، این کارها رو میکنی.»
کاسیوس نگاهش را از او نگرفت. «پس اشتباه فکر میکردی.» لجبازی درونش را قلقلک میداد و هنوز به خاطر اینکه ادلین از او برای همراهی اش در مهمانی دعوت نکرده بود دلخور به نظر میرسید ولی دلیلی برای بروزش نمیدید به این فکر میکرد که اگر ادلین نمیخواهد به او نیازی داشته باشد پس اصرار هم نباید میکرد و نباید اهمیتی میداشت. هرچند در حقیقت داشت ولی پذیرفتن این برای کاس غیر قابل تحمل بود جمله اخر بیشتر از تمام حرفهای قبلی به ادلین برخورد. انگار چیزی در صورتش خاموش شد. «باشه.» کاسیوس اخم کرد. «باشه چی؟» ادلین سبد گل را برداشت. «از این به بعد خودم مراقب خودم هستم. لازم نیست نگران باشی.» «اِد، منظورم این نبود که...» «نه، فهمیدم.» صدایش کمی لرزید، اما این بار سعی نکرد جملهاش را دوباره تکرار کند. «فقط کاش زودتر میگفتی که این همه مدت برات زحمت بوده.» کاسیوس برای جواب دادن دهان باز کرد، اما کلمهای پیدا نکرد. ادلین از کنارش گذشت. او میتوانست صدایش کند. میتوانست بگوید منظورش این نبوده. میتوانست حتی مثل همیشه با یک جملهی تند بحث را تمام کند. اما هیچکدام را انجام نداد. فقط ایستاد و رفتن ادلین را تماشا کرد. آن شب، ادلین برای اولین بار بعد از مدتها به باغ نرفت. کاسیوس هم به دنبالش نرفت. هر دو در اتاقهای خودشان ماندند و هر دو منتظر بودند دیگری مثل همیشه از این سکوت عبور کند. اما صبح روز بعد، وقتی ادلین از کنار کاسیوس در راهرو گذشت، فقط گفت: «صبح بخیر کاسیوس.» نه «کاس». و کاسیوس برای اولین بار فهمید که گاهی یک اسم کوتاه، بیشتر از آنچه تصور میکرد معنا دارد.
خیلیییی زیباستتتتتتتت پارت بعدی لطفاااا خسته نباشیییی🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐
عالی بود و خسته نباشیی💙