𝓓𝓪𝓻𝓵𝓪

اهم,درود. امیدوارم منو یادتون باشه... با این کاربر اشنا شوید(پارت هزارم).

چهارمِ مهر بود، وقتی پاییز میانِ هزاران برگِ خیس و هزاران غروبِ نارنجی، دختری را به دنیا آورد که انگار تکه‌ای از شب را در آغوش خودش پنهان کرده بود؛ دختری با چشم‌هایی که روزی آبیِ آسمان بودند و حالا سبزِ عمیقِ جنگل شده‌اند، با موهای قهوه‌ای و موج‌داری که انگار باد سال‌هاست میانشان خانه دارد و با چال‌هایی که فقط هنگام لبخند، آرام روی صورتش ظاهر می‌شوند؛ دختری که رنگش مشکی‌ست، مشکیِ شب‌های ساکت، مشکیِ لباس‌هایی که دوست دارد، اما میان تمام این تاریکی، قرمز را هم با خودش حمل می‌کند؛ قرمزِ آتش، قرمزِ جسارت و قرمزِ قلبی که حتی پشت سکوتش هم زنده است. او از صورتی و بنفش دل خوشی ندارد و از چیزهای چسبناک فراری‌ست، اما عاشق ببرهایی‌ست که شکوهشان را فریاد نمی‌زنند، عاشق گربه‌هایی‌ست

که آزادی را بلدند، عاشق جنگل‌هایی که هیچ‌کس نمی‌تواند تمام راه‌هایشان را پیدا کند، عاشق آب و شنا و خواب‌های طولانی، عاشق نودل و کتاب‌هایی که درهای دنیاهای دیگری را باز می‌کنند؛ و شاید هیچ‌چیز برایش به اندازه‌ی رفتن به دنیای انیمه‌ها شیرین نباشد، جایی میانِ جهان عجیب و پررمز و رازِ Bungo Stray Dogs و دنیای تاریک و حماسیِ Attack on Titan، در کنار شخصیت‌هایی که هرکدام به شکلی در ذهنش ماندگار شده‌اند؛ از چویا در Bungo Stray Dogs گرفته تا توگا در My Hero Academia. در میان تمام آدم‌های واقعی و خیالی، جنی و جیسو جای مخصوص خودشان را در قلبش دارند و BLACKPINK برای او فقط یک گروه موسیقی نیست؛ انگار بخشی از خاطرات، هیجان‌ها و روزهایی‌ست که با آهنگ‌هایشان رنگ گرفته‌اند. گاهی با Lifestyle و Rockstar از Lisa، گاهی با Starlight و One of the Girls از Jennie، گاهی با Eyes Closed و Hugs & Kisses از Jisoo و گاهی با

number one girl و gone از Rosé، خودش را میانِ صداها و ملودی‌هایی پیدا می‌کند که هرکدام تکه‌ای از حال‌وهوایش را با خودشان دارند؛ و وقتی نوبت به آهنگ‌های گروهی می‌رسد، Pink Venom و Pretty Savage انگار همان قسمت سرکش و بی‌پرواش را بیدار می‌کنند. او درونگراست، اما سکوتش خالی نیست؛ پشت آن سکوت هزار جمله‌ی نگفته، هزار سؤالِ بی‌جواب و هزار فکرِ نیمه‌تمام زندگی می‌کنند، ذهنی از جنسِ INTP که هیچ‌چیز را همان‌طور که هست رها نمی‌کند و همیشه دنبال چراییِ پشتِ هر چیزی می‌گردد؛ ذهنی که می‌تواند ساعت‌ها در یک فکر کوچک غرق شود و از همان فکر، یک جهان کامل بسازد. او لباس‌های زیاد را دوست دارد، پول را دوست دارد، نه فقط برای خودِ پول، بلکه برای آزادی‌ای که گاهی با خودش می‌آورد؛ آزادیِ انتخاب کردن، رفتن، ماندن، پوشیدن و ساختنِ زندگی‌ای که شبیه هیچ نسخه‌ی از پیش نوشته‌شده‌ای نباشد. از هیت‌ها خوشش نمی‌آید، از سولو‌استن‌هایی که برای بالا بردنِ محبوبشان مجبورند دیگری را پایین بکشند بیزار است، چون برای او دوست داشتن نباید شبیه جنگ باشد و درخشیدنِ یک نفر نباید به خاموش شدنِ دیگری احتیاج داشته باشد. شاید از دور آرام به نظر برسد، شاید خیلی چیزها را نگوید و شاید ترجیح بدهد به‌جای شلوغی دنیا، در اتاقی آرام بنشیند، کتابی ورق بزند، انیمه ببیند، آهنگ مورد

علاقه‌اش را گوش کند، بخوابد یا فقط در ذهن خودش قدم بزند؛ اما درونش دختری زندگی می‌کند که پر از رنگ است؛ مشکی و قرمز، سبزِ جنگل و آبیِ خاطره‌ی کودکی، رنگِ برگ‌های پاییزی و نورِ صحنه‌هایی که با موسیقی در ذهنش روشن می‌شوند. او شبیه یک فصل نیست، شبیه تمامِ پاییزی‌ست که در چهارم مهر شروع شد؛ شبیه جنگلی که از دور فقط تاریک به نظر می‌رسد اما اگر واردش شوی، هزار راه ناشناخته پیدا می‌کنی. او قرار نیست برای همه قابل فهم باشد؛ قرار نیست سلیقه‌اش را برای همه توضیح بدهد و قرار نیست خودش را در رنگ‌هایی که دوست ندارد جا بدهد. او همان دختری‌ست که چهارم مهر، پاییز به دنیا آورد؛ دختری با چشم‌های سبز، موهای قهوه‌ای و موج‌دار، چال‌های کوچک، ذهنی شلوغ، قلبی قرمز و جهانی سیاه‌رنگ که خودش آن را ساخته است؛ دختری که می‌تواند هم آرام باشد و هم سرکش، هم منطقی باشد و هم غرق خیال، هم عاشق سکوت باشد و هم در ذهن

خودش هزار جهان بسازد؛ دختری که شاید همه نتوانند بفهمندش، اما خودش خوب می‌داند که لازم نیست هر جنگلی را هر رهگذری بشناسد؛ بعضی آدم‌ها برای این به دنیا نمی‌آیند که شبیه بقیه باشند، برای این به دنیا می‌آیند که ردّی از خودشان روی جهان بگذارند، و او از همان روزِ چهارم مهر، با تمامِ قرمز و مشکیِ وجودش، آرام‌آرام شروع کرد به نوشتنِ داستانی که هنوز تمام نشده است.