هنوز این پایان راه من نیست‌‌...

دو سال گذشت... دو تا شهریور گذشت از روزی که چیزی درونم شکست و آدم‌هایی که روزی «رفیق قدیمی» صدایشان می‌کردم، به غریبه‌هایی تبدیل شدند که حتی خاطرات مشترکمان هم نتوانست میانمان پلی بسازد.‌.

آن روز فکر می‌کردم شاید زمان بتواند همه‌چیز را پاک کند؛ اما زمان همیشه پاک‌کننده نیست گاهی فقط یادمان می‌دهد چگونه با جای خالی بعضی آدم‌ها زندگی کنیم

امروز که به آن شهریور نگاه می‌کنم، دیگر آن آدم دو سال پیش نیستم آن روزها مدام از خودم می‌پرسیدم: چرا؟ چرا تمامش کردند؟ چرا آن‌طور؟ چرا بعد از تمام آن خاطرات، بعد از تمام خنده‌ها و حرف‌هایی که فکر می‌کردم قرار است تا سال‌ها ادامه داشته باشند، ناگهان همه‌چیز به پایان رسید؟ هنوز هم برای بعضی سؤال‌ها جوابی ندارم اما دیگر مثل گذشته دنبال جوابشان نمی‌گردم فهمیده‌ام بعضی آدم‌ها قرار نیست تا آخر مسیر کنارمان بمانند بعضی‌ها فقط بخشی از راه را با ما قدم می‌زنند؛ بخشی که شاید زیبا باشد، شاید دردناک، شاید هر دو...

دو سال گذشته... و شاید عجیب باشد، اما دیگر نمی‌خواهم برگردید نه از سر کینه؛ از سر پذیرفتن من دیگر همان آدمی نیستم که در شهریور دو سال پیش جا ماند من از آن روز عبور کرده‌ام؛ آرام، سخت، با هزار سؤال بی‌جواب و هزار تکه خاطره‌ای که هنوز گاهی سراغم می‌آیند اما عبور کرده‌ام

اگر روزی دوباره به آن شهریور فکر کنم، نمی‌خواهم فقط به روزی فکر کنم که شما را از دست دادم می‌خواهم به روزی فکر کنم که *خودم را دوباره پیدا کردم* چون این پایان راه من نبود فقط پایان یک فصل بود و من هنوز فصل‌های زیادی برای نوشتن دارم؛ آدم‌های زیادی برای دیدن، رویاهای زیادی برای ساختن و روزهایی که هنوز هیچ خاطره‌ای از آن‌ها ندارم

دو سال گذشته... و من هنوز اینجا هستم شاید کمی آرام‌تر، کمی محتاط‌تر، و شاید با قلبی که چیزهای بیشتری فهمیده است اما هنوز می‌خندم هنوز رویا دارم هنوز ادامه می‌دهم و اگر شهریور دوباره از راه برسد، این بار نمی‌گذارم تمام معنایش «رفتن» باشد این بار شهریور، یادآور ماندن من خواهد بود ماندن دختری که یک روز فکر کرد با رفتن چند نفر، تمام دنیاش فرو ریخته...