روح آبی

بعضی آدم‌ها شبیه دریا هستند؛ نه به خاطر آرامششان، بلکه به خاطر عمقی که هیچ‌کس نمی‌تواند به‌سادگی از آن عبور کند‌...

«روح آبی» شاید اسم آدمی باشد که همیشه بخشی از خودش را پشت سکوت پنهان کرده؛ کسی که زیاد می‌خندد، زیاد فکر می‌کند و گاهی ساعت‌ها در دنیای خودش گم می‌شود، بی‌آنکه کسی بفهمد درونش چه می‌گذرد

آبی، رنگ فاصله‌هاست؛ رنگ آسمانی که دستت به آن نمی‌رسد و دریایی که انتهایش را نمی‌بینی اما در عین حال، رنگ آرامش هم هست

روح‌های آبی معمولاً شلوغ نیستند لازم نیست حضورشان را به همه ثابت کنند. آرام می‌آیند، آرام می‌مانند و اگر روزی بروند، جای خالی‌شان بیشتر از چیزی که فکر می‌کردی دیده می‌شود شاید روح آبی، روح کسی باشد که یاد گرفته با تنهایی کنار بیاید، اما هیچ‌وقت واقعاً آن را دوست نداشته است کسی که گاهی دلش می‌خواهد فقط یک نفر پیدا شود که بدون سؤال‌های زیاد، کنارش بنشیند و بفهمد پشت آن همه «خوبم» چه چیزهایی نگفته مانده... و شاید زیباترین ویژگی یک روح آبی همین باشد: با وجود تمام چیزهایی که در سکوت تحمل کرده، هنوز می‌تواند آرامش ببخشد هنوز می‌تواند دوست بدارد هنوز می‌تواند به آسمان نگاه کند و باور داشته باشد که فردا، شاید کمی روشن‌تر باشد...

روح آبی، روحی نیست که هیچ‌وقت غمگین نمی‌شود روح آبی، روحی است که حتی میان تاریک‌ترین شب‌ها، تکه‌ای از آسمان را در خودش نگه می‌دارد)