قلب سه‌هزار ساله پارت 1

یک رمان با ژانر علمی تخیلی، درام، عاشقانه.

سلام سلام. این اولین رمان و اولین پست هست که دارم توی تستچی می‌زارم. این پارت اوله پس امیدوارم صبوری کنید و بخونیدش تا با پارت های بعد غافلگیر بشید. خوشحال میشم کامنت بزارید و لایک کنید که نظرتون رو بدونم و رمان بهتری تقدیمتون کنم. خب بریم شروع😁❤️

🌠✨🌠✨🌠✨🌠✨🌠✨🌠✨🌠

قهوه توی دستم رو محکم فشار دادم: هیچ میفهمی چی میگی مانی؟ یه دوست باید از دوست دیگه اش حمایت کنه، نه که بگه باور هاش همه افسانه است!.. مانی از سرجاش بلند شد و روی میز به سمتم خم شد، درحالی که انگشت اشاره اش رو به پیشونیم میزد بخش بخش گفت: من دارم به دوستم کمک میکنم افسانه های قدیمی رو به زندگیش تبدیل نکنه. سر جاش ایستاد و گفت: چرا مثل بقیه دخترای هم سن و سالت رفتار نمیکنی؟ دختر تو ۲۰ سالته؛ قیافه نداری که داری، عقل نداری که داری، صدای خوب نداری که داری... دیگه چی میخوای؟ این اژدها مژدها بازی هارو بزار کنار و برو چه می‌دونم مثل بابات وکیل شو. یا مثل مامانت کاراگاه شو، اصلا رویای خودت رو پیدا کن... آینه‌ای رو روبه روی صورتم گرفت و من چهره خودم رو نگاه کردم؛ چشمای سبز تیره، موهای موج دار قهوه ای و پوست گندمی کک و مک دارم. من واقعا خوشگلم.

قهوه رو هرچقدر داغ و هرچقدر تلخ سر کشیدم، طوری که زبونم به گز گز افتاد: حرف کاراگاه شدن رو از سرت بنداز بیرون، من اگه میتونستم که الان با تو و اون کلویی علاف، بیکار نمیچرخیدم. راستی بحث کلویی شد کج‍.... حرفم با دستی که محکم پشت گردنم خورد قطع شد و صدای کلویی توی کافه نسبتا خلوت پیچید: علاف خودتی و اون کتابهای مسخره تاریخیت. بیشتر از دردی که گردنم گرفت حرفش منو سوزوند: چرا همه زورشون به کتابای من رسیده، مگه مشکلی داره به باورهای خودم فکر کنم؟ کلویی که انگار بغض ته صدای منو تشخیص داد آروم به آغوشم کشید: لاریکا، باور کن ما صلاحتو می‌خوایم. آخه تا کی میتونی اینطور ادامه بدی؟ دستشو گرفتم و گفتم: باشه فقط یکم زمان می‌خوام. سری تکون داد و همراه مانی از اون کافه که پاتوق همیشگیمون از زمان دبیرستان بود خارج شد. گرما و عقربه های ساعتم نشون میدادن تازه ۴ بعدازظهره.

رفتم به سمت پیشخوان و پول قهوه رو حساب کردم. زنگ در که نشونه اومدن مشتری بود به صدا درآمد. پیشخوان دقیقا روبروی در ورودی بود و من نمیتونستم ببینم کی اومده. صدای زنگ گوشیم از توی جیب شلوار جین پاره پاره ام اومد. مانی بود: آلو لاریکا! ماشین مامانم رو توی میدون جریمه کردن. سریع بیا که بریم پیش مامانم. لحن صدام نگران شد: مانی تو و کلویی برید من خودم رو می‌رسونم. بعد از قطع کردن تماس احساس کردم بوی شعله های آتش این مغازه سراسر خنک رو پر کرد. اهمیت ندادم و کتاب مورد علاقه ام که همیشه همراهم بود، ^تاریخ اژدها^ رو از روی پیشخوان برداشتم. برگشتم تا به سمت در برم که با چیزی برخورد کردم و تا پهن شدنم کف کافه چیزی نمونده بود که مردی قد بلند منو توی هوا گرفت.

بوی شعله های آتش و کبریت بیشتر بینیم رو پر کرد. به صورتش نگاه کردم؛ پوست زیادی سفید بدون نقص، چشمای آبی روشن و موهای.... خدای من.... موهای اون از ریشه سفید بودن. سفید یخی! متعجب به قیافه خوش فرمش خیره شدم که اون با صدای بم و زیبایی که داشت متعجب ترم کرد: حالت خوبه؟ سریع از ب.غلش جدا شدم: بله ممنون. و بدون فکر از کافه خارج شدم. راه میدون رو در پیش گرفتم اما فکرم پیش اون پسر بود....حتی متوجه نبودن کتاب مورد علاقه ام هم توی دستام نشدم....