فرزندت فرزند توست زندانی تو نیست

«فرزندت فرزند توست؛ زندانی تو نیست» شاید وقتشه چیزهایی که سال‌ها به اسم «نگرانی و مراقبت» به فرزندمون تحمیل کردیم بررسی کنیم

شاید خانواده‌ات دوستت داشته باشند خیلی هم زیاد. گاهی همین دوست داشتن وقتی با ترس و کنترل همراه می‌شود تبدیل می‌شود به اینکه برای ساده‌ترین چیزهای زندگی‌ات هم باید جواب پس بدهی. اینکه کجا می‌روی، با چه کسی می‌روی، کی برمی‌گردی، چه می‌پوشی و با چه کسی حرف می‌زنی.

«چرا این‌قدر با گوشیت کار می‌کنی؟» «اون دوستت رو دوست ندارم باهاش نگرد» «این لباس رو نمی‌پوشی» «من می‌دونم اینا آخرش به کجا می‌رسه» «تا وقتی توی خونه‌ی منی باید حرف منو گوش بدی» جمله‌هایی که خیلی از ما بارها شنیدیم آن‌ قدر زیاد که گاهی حتی یادمان می‌رود که حق داریم برای زندگی خودمان تصمیم بگیریم.

بعضی خانواده‌ها می‌خواهند فرزندشان مستقل باشد اما تنها وقتی که انتخاب‌هایش دقیقاً همان چیزی باشد که خودشان می‌خواهند. خواهند خودش تصمیم بگیرد ولی نه درباره‌ی دوست‌ هایش. می‌خواهند مسئولیت‌پذیر باشد ولی اجازه‌ی اشتباه کردن ندارد. می‌خواهند بزرگ شود اما هنوز با او مثل یک بچه رفتار می‌کنند. نمی‌شود هم استقلال خواست هم تمام انتخاب‌هایش را از او گرفت.

شاید آزاردهنده‌ترین قسمت ماجرا این باشد که وقتی اعتراض می‌کنی معمولاً جواب این است: «ما خیر و صلاحت رو می‌خوایم» «وقتی بچه‌دار شدی می‌فهمی» «ما بیشتر از تو می‌فهمیم» و شاید واقعاً از روی نگرانی باشد اما نگرانی دلیل نمی‌شود احساسات و انتخاب‌های یک نوجوان را نادیده بگیریم. فراموش نکن فرزندت قرار نیست نسخه‌ی کوچکی از خودت باشد.

وقتی برای ساده‌ترین انتخاب‌ها هم باید اجازه بگیری، وقتی هر اشتباهت با سرزنش همراه می‌شود، وقتی بیان کردن حقیقت بیشتر از پنهان کردنش برایت دردسر سازست کم‌ کم یاد می‌گیری بعضی چیزها را نگویی نه چون دیگر به خانواده‌ات اهمیت نمی‌دهی چون می‌ترسی اگر خود واقعی‌ات را نشان بدهی باز هم با یک «نه» دیگر روبه‌رو شوی.

والد بودن یعنی مرز گذاشتن نه اینکه تمام زندگی فرزندت را کنترل کنی. حق داری نگرانش باشی حق داری بعضی چیزها را ممنوع کنی اما در کنارش باید به او فرصت بدهی فکر کند، انتخاب کند و حتی گاهی اشتباه کند چون قرار نیست همیشه کنارش باشی تا بگویی «این کار رو بکن، این کار رو نکن»

یک روز دیگر کنار اون نیستی تا برای هر انتخابش تصمیم بگیری و آنچه که آن روز به کارش می آید ترس از تو نیست اعتماد به خودش و قدرت انتخابیست که در او ساخته ای. فرزندت را طوری بزرگ نکن که فقط وقتی کنارش هستی درست رفتار کند طوری بزرگش کن که وقتی نیستی هم بتواند درست انتخاب کند.