راه درست ابراز درک و همدردی.

در این شرایط بهتره که حال و احوال همدیگه رو درک کنیم.

دنیا از چشم تو» و «دنیا از چشم اون یکی»: می‌تونیم بگیم هر کسی یه دنیایی داره که متشکل از تجربه‌ها، تربیت، و باورهای خودشه. مثلاً شما ممکنه بگید «این غذا خیلی خوشمزه‌ست» ولی دوستتون که شاید یه دوره آلرژی داشته، با احتیاط بیشتری بهش نگاه کنه. یا مثلاً شما که تو خانواده‌ای بزرگ شدید که همیشه صبح زود بیدار می‌شدن، فکر می‌کنید کسی که ساعت ۱۱ بیدار می‌شه «تنبله»، در حالی که شاید اون فرد سبک زندگیش فرق داره. چرا؟ این نشون می‌ده که دیدگاه‌ها و قضاوت‌های ما خیلی وقتا بر اساس «چشم‌انداز خودمونه» و باید بفهمیم که دیگران ممکنه دنیای متفاوتی رو تجربه کنن.

محدودیت‌های همدیگه رو بشناسیم: هر کسی یه سری محدودیت داره! چه جسمی ، چه روحی ، چه مالی، چه زمانی. مثلاً یه نفر شاید نتونه ساعت‌ها سر پا بایسته. یه نفر دیگه شاید از جمع‌های شلوغ بترسه. یا شاید کسی نتونه به راحتی پول قرض بده. مهم اینه که این محدودیت‌ها رو ببینیم و بهشون احترام بذاریم. به جای اینکه بگیم «چرا؟» بگیم «می‌فهمم که شاید برات سخته،.» اینجوری فشار رو از روی طرف مقابل برمی‌داریم و نشون میدیم که این محدودیت‌ها کم‌ارزشش نمیکنه.

نشون بده کنار اون فرد هستی: وقتی متوجه هستی طرف مقابلت داره با مشکلی دست و پنجه نرم میکنه بگو« مایلی درموردش صحبت کنیم؟» اگر فرد مایل نبود صرفا بگید.‌« اگر کمکی خواستی من هستم ، میتونم بهت گوش بدم.»

قدردانی از درک شدن: وقتی کسی حال ما رو درک می‌کنه و مراعات می‌کنه، خیلی مهمه که ما هم ازش تشکر کنیم. یه «ممنونم که فهمیدی»، «مرسی که حواست به من بود»، یا «خیلی لطف کردی که این کارو کردی» می‌تونه کلی تاثیرگذار باشه. اینجوری طرف مقابل هم تشویق می‌شه که باز هم این رفتار رو تکرار کنه. چون آدما دوست دارن دیده بشن و از رفتارهای خوبشون قدردانی بشه. این باعث تقویت درک متقابل می‌شه.