تروماهای کودکی = رفتارهای بزرگسالی!

درود بر گل منگولیای خاله محبتتت! چطورین عزیزان دلم؟😭🎀 دلم براتون تنگ شده بووود😭💅🏻 (ناظر من اینجا چی بنویسم خدایی؟ همیشه همینو می‌نویسم دیگه😭) *کاور خوشگلمونو ببینید😝🤌🏻(کاور خوشگل نیست، جسی من خوشگله😔🤲🏻)

"ما اگر بخواهیم دربار‌ه‌ی چیزی حرف بزنیم، باید اول معنای اون رو بدونیم!" واژه‌ی تروما در اصل به‌معنای هرنوع ضربه یا آسیبیه که به روح و جسم وارد بشه. اما ترومای کودکی چیه؟ ترومای کودکی درواقع آسیب روحی یا جسمی‌ایه که ما در سنین ابتدایی زندگیمون دیدیم. چیزهایی از قبیل بی‌توجهی والدین، دعـ..ـواهای مداوم بین پدر و مادر، مقایسه‌ با همسن و سالان/خواهر برادر، انتظارات بیش از حد و... که به روح و روان کودک آسیب می‌زنن، "ترومای کودکی" نامیده میشن.

"کودک بودن، با کودکی کردن فرق می‌کنه!" این‌جا دیگه سن ما نیست که تعیین می‌کنه آیا ما کودک هستیم یا خیر. چیزهایی مثل طـ..ـلاق والدین، مسئولیت خواهر/برادر کوچکتر، مسئولیت آشپزی یا هرنوع انتظارات غیرواقع بینانه، کودک رو بزرگتر از آنچه که باید می‌کنن. بعدشم اسمشو میذارن "بچه‌ی فهمیده". درحالی که بهترین دوران زندگی یک انسان، با اختلاف، همون کودکی‌ای هست که تروماها از ما میگیرن‌. این نوع تروماها که به عبارتی باعث "زودتر بزرگ شدن" انسان میشه، نتیجه‌هایی مثل ترس همیشگی یا حالت آماده‌باش دارن. یعنی ممکنه اون کودک وقتی بزرگ میشه، هیچ‌وقت به طور کامل، احساس امنیت رو حس نکنه .

"تکرار تروما: وقتی می‌دونیم ارتباط ما با یک فرد سمی به ما آسیب می‌زنه، اما جذبش میشیم!" بیشتر افراد، ناخودآگاه روابطی شبیه به تجربیات کودکی‌شون انتخاب می‌کنن. مثلاً اگر والدینتون خشـ..ـن باشن، ممکنه فردی مشابه پیدا کنید. اسم این چرخه “تکرار تروما”ئـه. این تاثیرات، نشون میدن که تروماهای کودکی می‌تونه نسل به نسل ادامه پیدا کنه. *اگه بخوام یه مثال بهتر بزنم، می‌تونید فیلم «ملی و راه‌های نرفته‌اش» رو ببینید(نبینید🤣🤲🏻). توی این فیلم، ملی دقیقاً شریک عاطفی مشابه خانواده‌ی خودش رو پیدا می‌کنه. محدودکننده، خشـ..ـونت لفظی و فیزیکی، و کنترل برروی اعمال ملی. مثل پدرش و برادرهاش !

"این نقطه‌ی مقابل مورد قبلیه: انزواطلبی!" اشتباه نکنید! این یکی با "درونگرایی" فرق می‌کنه. درونگرایی یعنی ما تمایل داریم احساساتمون رو نشون ندیم/نشون دادن احساساتمون برامون سخته‌. اما انزواطلبی به‌کل فرق می‌کنه. انزواطلبی در اصل یعنی ما بخاطر تروماهایی که در کودکی از والدین سمی خودمون دیدیم، می‌ترسیم با کسی دوست بشیم یا شریک عاطفی پیدا کنیم. می‌ترسیم که بقیه هم مثل والدینمون به ما آسیب بزنن، انتظارات زیاد داشته باشن و یا بهمون عشق و توجه ندن !

"تروماها یک‌جوری خودشونو نشون میدن!" تروماهای کودکی می‌تونن باعث بشن که فرد در بزرگسالی به راحتی عصبانی یا ناراحت بشه. یعنی یک بحث کوچیک با شما می‌تونه به یه دعوای بزرگ تبدیل بشه. این خشم ریشه در تجربیات ناخوشایند کودکی داره. اگر کودکی‌تون پر از خشـ..ـونت خانگی بوده باشه، ممکنه ناخودآگاه این الگو آشنا رو در روابط بزرگسالی تکرار کنی: سریع فریاد بزنی، ناراحت بشی، گریه کنی، سعی در تبرئه‌ی خودت داشته باشی حتی وقتی مقصری، و افرادی رو که حتی کاری نکردن؛ بیش از حد بازخواست کنی !