والدین سمی، بحرانی که در جامعه به آن پرداخته نشد!

درود بر گل منگولیای خاله محبت! چطورین عزیزان دلم؟ بله بله، کاور کاملا نامربوط رو مشاهده می‌کنید که هم بی‌کیفیت شده و هم نصفه افتاده... ولی خب فدای سر شما و ساول😝🎀

"شما ممکنه حتی خودتون هم ندونید والدین سمی دارید." نشانه‌ها اونقدرها هم که شما فکر می‌کنید واضح نیست. چون شما ممکنه نزدیک به بالای هفت سال توی یه خانواده‌ی سمی زندگی کنید، اما تا زمانی که پاتون رو داخل اجتماع، هرچند کوچک_مدرسه یا کلاس زبان_ نذارید، متوجه غیرعادی بودن زندگی خودتون نشید. یکهویی وارد جمع همسن و سال‌هاتون می‌شید و می‌بینید که هیچکدوم از رفتارهایی که والدین شما باهاتون دارن رو والدین بقیه ندارن. اون لحظه‌ست دید شما نسبت به "رفتار عادی" صدوهشتاد درجه تغییر می‌کنه. چرا این اتفاق میفته؟ چون شما تا یه سنی توی فضایی زندگی می‌کنید پدر و مادرتون براتون ساختن و هیچ تصوری از زندگی باقی بچه‌ها ندارید. چون شما حتی توی تصورات خودتون هم ممکنه یه پدر واقعی محبتی نشون فرزندان و همسرش نده، درحالی که وقتی وارد جامعه میشین، اولین چیزی که بعد از چند روز به چشمتون می‌خوره اینه که : "خدای من، اینا اصلاً عادی نبوده!"

"شما موظف نیستید هـر خواسته‌ای که والدینتون دارن رو انجام بدید!" والدین سمی روی پیشونی‌شون ننوشته:«من دارم اذیتت می‌کنم». گاهی تو با دو آدم مهربون روبه‌رو میشی که فکر می‌کنی امن‌تر از اونا پیدا نمی‌کنی. درحالی که فقط کافیه یک بار بگی "نه" تا ببینی چطور واکنش نشون میدن. تعریف "مستقل" همیشه این نیست که شما برید کار کنید، خرج خودتون رو بدید، چیزایی که نیاز دارید رو خودتون تهیه کنید.(اصلا والدین تا وقتی شما به سن قانونی برسید موظف‌اند که خرج شما و نیازهاتون رو تامین کنن، مگه اینکه شما خودتون به خواسته‌ی خودتون شغلی داشته باشید 🤷🏻‍♀️) مستقل بودن یعنی اینکه شما به عنوان یک انسـان، بتونید برای خودتون حد و حدودهایی مشخص کنید. یعنی اینکه شما حق بی‌حوصله بودن، عصبانی بودن، یا ناراحت بودن رو داشته باشید. اما بعضی از والدین هستن که شما رو فقط ادامه‌ی خودشون می‌دونن. کسی که باید کاملا مطیع دستورشون باشه. شغلی که اونا میگن رو انتخاب کنه، رشته‌ای که اونا می‌خوان رو انتخاب کنه، کتابی که اونا می‌خوان رو بخونه. انگار برنامه‌ای با نام "فرزند من خودش می‌تونه فکر کنه" توی ذهن این والدین نصب نشده !

"خشـ..ـونت، خشـ..ـونت است. با این تفاوت که یکی از آن‌ها به جسمت آسـ..ـیب می‌زند و دیگری به احساست!" بیاین موقعیت بعد از گفتن اولین "نه" به والدینتون رو ببینیم. شما چیزی نگفتید. فقط کلمه‌ای را تکرار کردید که خود پدر و مادرتون نود درصد مواقع برای علاقه‌های شما با کار می‌بردن. اما واکنش اینطور نشون نمیده. قهر، اخم، گریه و واکنش‌های اغراق‌شده. انگار تلاش می‌کنن ذهن و احساسات عاطفی شما رو فوری تحت تاثیر قرار بدن با این تفکر که اون‌ها دین بزرگی به گردنتون دارن. بعدش شما به خودتون میاید و می‌بینید موقعیتی که حق با شما بود، تبدیل شده به صحنه‌ی گریه‌های مادرتون و اخم پدرتون. به‌جای اینکه اونا راضی بشن که تو نمی‌خوای کاری رو انجام بدی، تو راضی میشی که اون‌کار رو انجام بدی .

"والدین سمی شما نمی‌خواهند شما کس دیگری را به‌جز خودشان داشته باشید!" تمام همسن‌ و سال‌های شما دوست‌های صمیمی دارن. بیرون میرن، تفریح می‌کنن، عکس می‌گیرن. ولی تو وقتی به گذشته نگاه می‌کنی می‌بینی که مادر یا پدرت تمام مدت کاری کردن که یا دوستانت تو رو رها کنن، یا تو دیدت به اون‌ها بی‌دلیل تغییر کنه و تو رهاشون کنی. چرا؟ چون نمی‌خوان شما پشتوانه‌ی احساسی دیگه‌ای جز خودشون داشته باشید‌.‌ انگار می‌خوان تمام هویت شما رو به خودشون وصل کنن که اگه توی دردسری افتادید، ناراحت شدید یا هرچی، کسی رو نداشته باشید که برید بغلش کنید. شاید این عادی به نظر بیاد، اما اگه عکس‌های بقیه با دوستاشون رو ببینید می‌فهمید که دوستی نداشتن، شما رو تنهاترین آدم کرده. *گاهی هم اونقدر شما رو از بقیه متمایز می‌کنن که شما نتوانید با کس دیگری ارتباط صمیمی برقرار کنید :)

"خرد کردن اعتماد به نفس، چیزی که نه سودی برای آن‌ها دارد نه برای شما!" شما در آیینه نگاه می‌کنید، لبخند می‌زنید، دستی به موهایتان می‌کشید و بـوم! پنج دقیقه بعد با احساس بد به چتری‌هایتان خیره مانده‌اید. چرا؟ چون مادر و پدرتون تصمیم گرفتن ایرادی که شما در خودتون نمی‌بینید(و شاید حتی وجود ندارد) رو عین پتک بکوبن تو صورتت‌. "آرایشت زشت شده" "چتری بهت نمیاد" "۱۹.۵ نمره‌ی کمیه... کی بیست شد؟"(بله، نمره هم بخشی از اعتماد به نفس شما رو تشکیل میده !) "چقدر موهات کم‌پشته" و... خلاصه هرچیزی که شما تا یک الی دو روز بعد نتونید درست کنید یا اصلا نخواید که تغییر بدید رو به شما بگن‌، مطمئن باشید قصدشون چیزی جز خرد کردن اعتماد به نفس شما نیست !