نگاه واقعی به "بیمارستان روانی"

خیلی هامون ممکنه باورهای اشتباهی درمورد بیمارستان روانپزشکی داشته باشیم، واسه همین توی این پست درموردش حرف می‌زنیم:>

وقتی اسم " بیمارستان روانی " رو می‌شنوی چی توی ذهنت میاد؟ آدمای عجیب و غریب که میتونی بهشون بخندی؟ آدمای شروری که توی فیلما دیدی؟ یا ازش یه استتیک ترسناک و گوتیک توی ذهنت داری؟ ولی کدومش واقعا درسته؟ هیچکدوم .. کسایی که توی بیمارستان های روانپزشکی بستری میشن درگیر مشکلات جدی و سختن، خیلی ها بخاطره افسردگی شدید، اضطراب و حملات پانیک یا اختلال هایی مثل اسکیزوفرنی و دوقطبی اونجان، بیاین یه نگاه منطقی به این موضوع داشته باشیم

"مثلا آدمای خنده دار که فکر می‌کنن سیب زمینین" شاید زیاد این شوخی های بی مزه اینترنت رو دیدی یا فکر میکنی کسایی که توهم و هذیان دارن تو دنیای خیالی خودشون خوشن، ولی واقعیت بیشتر از همه ایناست.. خیلی از کسایی که توهم و هذیان دارن درحال یه تجربه سخت و عذاب اورن، ممکنه مدام صداهای تحقیر کننده یا ترسناک توی ذهنشون بچرخه یا بخاطره چیزی که ذهنشون بهشون تحمیل کرده همیشه حس ناامنی کنن، این مشکلیه که نیاز به کمک و درمان داره نه یه ایده واسه شوخی های ما

خیلی ها یاد گرفتن وقتی یه آدم بد میبینن روش لقب تیمارستانی یا بیمار روانی بزارن، ولی کسی که خیانتکاره، سواستفاده گره یا هرچیز دیگه ای اون مشکل اخلاقی داره نه یه بیماری روانی، بیشتر این آدما حتی خودشون قربانی جامعه ان، چون بخاطره آسیب پذیریشون ممکنه مورد سواستفاده مالی و عاطفی قرار بگیرن، صداشون شنیده نشه و نتونن از حق خودشون دفاع کنن، خیلی وقت ها مورد تمسخر و تحقیر جامعه قرار بگیرن و یا حتی توی خود بیمارستان ها مورد قلدری خود کارکنان و پرستار ها قرار بگیرن و یه خاطره تلخ دیگه به مشکلاتشون اضافه بشه

با رنج بقیه میم نسازید، شاید واسه شما این یه چیز خنده دار باشه، ولی واسه کسایی که واقعا تجربه اش کردن یادآور یکی از سخت ترین روزای زندگیشونه، وقتی داشتن مشکلاتشون که به اوج خودش رسید رو تحمل میکردن، شاید آزادی و اختیارشون ازشون گرفته شد و با حس تنهایی توی تخت بیمارستان نشسته بودن.. مسخره کردن یه فرد با مشکلات روانی و بستری شدنش همونقدر اشتباه و بی رحمانه ست که مسخره کردن یه بیمار سرطانی اشتباهه و بی‌رحمانه ست.. امیدوارم نسبت به چیزی بهش می‌خندیم یا مسخره میکنیم بیشتر فکر کنیم