مه‌آلود؛ هماهنگی بی‌علت

برای آنان که هرگز یکدیگر را ندیده‌اند، اما در یک باغ ایستاده‌اند. برای دل‌های بیداری که بی‌حرف، هم را کامل می‌کنند.

از میان مه که چون حریر بر اسطوخودوس‌ها نشسته بود، سایه‌ای دیدم از جنس توجه. کسی کنار حوض بود، غرق تماشای چیزی که در آب نبود. دریافتم حضورم را حس کرده، با همان قلمرو پنهان وجود که نسیم را می‌فهمد. فنجانم را بر نرده نهادم، و او سری به نشانه خرد جنباند، که ساقه شقایقی آن را بازتاب داد. میان ما پلی از دانستن متقابل شکل گرفت، بی‌آنکه گامی برداشته باشیم.

آن سوتر، بر پلکان پیچکی، کسی کتابی وارونه در دست داشت، و یقین داشتم کلمات را درست می‌خواند. خنده‌ام از سر شوق بود، از اشتراک در رازی ندانسته. کتاب بر هوا شناور ماند و صفحه‌ها، بی باد، ورق خوردند. بر فراز پله‌ها، حضوری دیگر سینی‌ای با دو لیوان شربت آلبالو داشت و یکی را بر زمین نهاد برای هیچکس. و هیچکس، یعنی همه‌مان.

چون غروب پرده‌هایش را فرو ریخت، همگی که هرگز گرد هم نیامده بودیم، در تورفتگی شیرین زمان جا گرفتیم. آن کنار حوض ریگی افکند و دوایرش تا پلکان رسیدند. کتابخوان انگشت میان صفحات نهاد و طعم شربت بر زبان من نشست. دیده فرو بستم و حاضران را به گرماییشان بازخواندم: یکی بوی اسطوخودوس داشت، یکی کاغذ کهنه، یکی برف ناباریده. یکدیگر را کامل می‌کردند، بی‌آنکه نام هم بدانند، بی‌آنکه بدانند من نفس‌هایشان را می‌شمارم و به شعر ترجمه می‌کنم.

و اینک در آبی سحرگاه، که هیچکدام نیستیم و همگانیم، به خویش می‌گويم این همان هماهنگی بی‌علت است. لیوان شربت هنوز بر پلکان است و ماه جرعه‌ای از آن می‌نوشد. من از دور شادمانم، از بودن این تارهای نامرئی که دل‌های بیدار را بی هیچ کلامی به هم می‌رسانند و نجوا می‌کنند: "ما تنها نیستیم."