نگرانی، در ذات خود، سازوکاری شناختی برای پیشبینی خطرات احتمالی و آمادگی در برابر عدمقطعیتهای آینده است. با این حال، هنگامی که این سازوکار از چارچوب منطقی و شواهد عینی فراتر رود، میتواند به شکل «نگرانیهای غیرضروری» بروز یابد؛ نگرانیهایی که نه مبتنی بر واقعیت قطعی، بلکه حاصل بزرگنمایی احتمالات منفی و اشتغال ذهنی مداوم به سناریوهای بدبینانهاند.
10 اسلاید
نتیجه
مجموع امتیاز شما
امتیاز
تعداد پاسخ صحیح
تعداد پاسخ غلط
درصد صحیح
شما به درصد سوالات پاسخ درست دادید
نظرات بازدیدکنندگان (0)