نگرانی، در ذات خود، سازوکاری شناختی برای پیشبینی خطرات احتمالی و آمادگی در برابر عدمقطعیتهای آینده است. با این حال، هنگامی که این سازوکار از چارچوب منطقی و شواهد عینی فراتر رود، میتواند به شکل «نگرانیهای غیرضروری» بروز یابد؛ نگرانیهایی که نه مبتنی بر واقعیت قطعی، بلکه حاصل بزرگنمایی احتمالات منفی و اشتغال ذهنی مداوم به سناریوهای بدبینانهاند.
نظرات بازدیدکنندگان (0)