نقشه گنج درون ذهن من

فرض کن امروز صبح، وقتی چشم‌هات رو باز کردی، خودت رو در جایی غریب اما آشنا دیدی. اطرافت پر از نقشه‌های کهن بود، اما نه نقشه‌های یه جزیره معمولی؛ این‌ها نقشه‌های ذهن خودت بودن! خورشید کنجکاوی بر سرزمینی نور می‌تابید که تا به حال اکتشاف نکرده بودی. در دستت، قطب‌نمایی بود که سوزن اون به سمت «گنج درونی» اشاره می‌کرد. صدای باد، مثل زمزمه‌ای باستانی، تو رو به آغاز این سفر هیجان‌انگیز دعوت می‌کرد.

در ورودیِ «جنگلِ تردید» (نقطه‌ای که باید تصمیم بگیری وارد بشی یا نه)، با چه حسی روبه‌رو می‌شی؟

در «دشتِ اندوه‌» (جایی که با شکست‌ها و ناامیدی‌ها مواجه می‌شی)، اولین واکنشت چیه؟

وقتی به «کوه‌های بلندِ تصمیم» می‌رسی و باید قله‌ای رو انتخاب کنی، به چی بیشتر تکیه می‌کنی؟

در «بازارِ تبادلات» (محل برخورد با افکار و شخصیت‌های متفاوت)، چگونه رفتار می‌کنی؟

«قلعه‌ی نظم» در ذهنِ تو چقدر استوار است؟

وقتی «پیام‌رسانِ انتقاد» خبری برات میاره، واکنشت چیه؟

در «کارگاهِ مهارت‌آموزی» (جایی که چیزی جدید یاد می‌گیری)، میزان پایداری‌ات چقدره؟

«رودخانه‌ی آرامش» در وجودت چقدر عمیق و روانه؟

وقتی «دروازه‌ی فرصت‌های تازه» به روت باز می‌شه، چه می‌کنی؟

اگر بخواهی وضعیت کلی خودت رو در این سفرِ درونی توصیف کنی، کدام گزینه بهترینه؟