سوالی که جواب ندارد

معرفی داستان یک پسر چهار ساله سرطانی در بیمارستان است. هر بخش یک لحظه ساده از زندگی روزمره اوست شربت تلخ: بی‌خبر از مریضی‌اش، شربت را می‌خورد و به بازی برمی‌گردد. پاهای سالم: پیرمرد ویلچرنشین را می‌بیند، به پاهای خودش نگاه می‌کند و می‌دود. دو قدم: از بغل مادر پیاده می‌شود، دو قدم راه می‌رود، خسته می‌شود و می‌گوید بردارم دوباره.

سوالی که جواب ندارد

شربت تلخ روی زمین نشسته بود، ماشین‌های کوچکش را ردیف کرده بود. مادر صدا زد: بیا شربت بخور. گفت: صبر کن. اینا خوابن. مادر آمد کنارش نشست. قاشق را گرفت جلوی دهانش. نگاهش کرد: تلخه؟ مادر: نه قربون. خورد بعد پرسید: چرا هر روز می‌خورم؟ مادر: دواست. خوب بشی گفت: من که مریض نیستم. بازی می‌کنم

پاهای سالم توی راهرو، پیرمردی ویلچر می‌زد. بهش خیره شد. پیرمرد ایستاد: چی نگاه می‌کنی؟ گفت: تو چرا راه نمیری؟ پیرمرد: پاهام درد می‌کنه. به پای خودش نگاه کرد. بعد گفت: من پا درد ندارم. پرید دوید سمت اتاقش.

دو قدم دستش را گرفته بود دور گردن مادر. مادر بغلش کرده بود توی راهرو. گفت: مامان، منو بذار زمین. مادر: خسته‌ای. گفت: نه. می‌خوام راه برم. مادر گذاشتش زمین. دو قدم برداشت. ایستاد. نفس نفس زد. گفت: باشه. بردارم دوباره.