نفرین ماه خونین p۱

ناظر رد نکن این داستان درباره‌ی ماه‌گرفتگی‌هاست. آنهایی که روی پیشانی می‌مانند، و آنهایی که در قلب‌ها حک می‌شوند. درباره‌ی نفرینی که از مادری به دختر می‌رسد، و عشقی که از پدری به پسر به ارث نمی‌رسد، بلکه باید از نو ساخته شود. درباره‌ی زنی که هرگز مادر نشد اما مادرانه جنگید، و دختری که مادر شد و از دنیا رفت، و مردی که دوبار عشقش را از دست داد، و پسرش که برای نجات دادن، حاضر شد زمان را بشکند

تا حالا دیده اید که یه آدمی روی یه قسمتی از بدنش ماه‌گرفتگی داشته باشه یه سری لکه های کوچیک که ممکنه تو هر قسمتی از بدن باشه که می‌تونه به رنگ سیاه یا قهوه‌ای یا هر رنگ دیگه ای معمولا به اینا میگن ماه‌گرفتگی یا حداقل من این اسم رو روشون گذاشتم من خودم روی پیشونی سمت راستش بالای ابروم یه ماه‌گرفتگی دارم که صورتی کم رنگه که همین باعث شد که ملینا کوپر رو هم این طوری بسازم و این چیزی بود که باید میگفتم

من این رمان رو مثل کتاب های هری پاتر نوشتم که بهتره که کتاب رو خونده باشی تا این رو کامل بفهمی البته که یسری قسمت ها رو هم خودم نوشتم و یسری قسمت ها هم تو کتاب هری پاتر بود که توی فیلم حذف شده ولی من تو این داستان اوردم

ملینا کوپر مادرش یه ساحره است که از خاندان اصیل جادوگری ایران هست که ویژگی همه شون اینه که روی یه قسمتی از بدنشون ماه‌گرفتگی دارن پدرش هم یه بازیگر تئاتر انگلیسی هست و اونا چون توی لندن زندگی میکنن ملینا به هاگوارتز آمده و ملینا یه جادوگر دورگه هست مادر ساحره پدر مشنگ ملینا سال اول که آمد تو هاگوارتس به گریفندور رفت داستان ما از سال دوم شروع میشه یعنی همون تالار اسرار ( قسمت های اول رو خیلی بد نوشتم ولی هرچی به آخر داستان میرسیم بهتر میشه و پرتنش تر ) (اون قسمتی که هری و رون خودشون رو به شکل کراب و گویل در میارن رو از داستان حذف میکنم)

صحنه سرسرای بزرگ موقع شام میز گروه گریفیندور: هری، رون و هرمیون مشغول غذا خوردن بودن که ملینا آمد و کنار انها نشست و گفت: نقشه مون گرفت ،مالفوی خودش آمد و گفت که بعد از شام تو سرسرا بمونم منو به بازی شطرنج دعوت کرد ....این طوری میتونیم ازش راجب نواده اسلیترین بپرسم. این نقشه هرماینی بود که ملینا توجه مالفوی رو جلب کنه تا ازش راجب نواده اسلیترین بپرسن بعد از بازی، ملینا به خوابگاه برگشت. هرمیون بیدار نشسته بود و منتظر. هرمیون: «چی شد؟ چیزی فهمیدی؟ نواده‌ی اسلیترین کیه؟» ملینا لبه‌ی تخت نشست. چند لحظه طول کشید تا جواب بده، انگار هنوز تو همون سالن بود، هنوز اون نگاه خاکستری رو می‌دید که یه لحظه ماسک تحقیرش کنار رفته بود. ملینا: «دراکو... اونقدرها هم آدم بدی نیست.» هرمیون: ابروهاش رفت بالا. «چی میگی؟» ملینا: «هان؟» هرمیون: «گفم در مورد نواده‌ی اسلیترین چیزی گفت؟» ملینا: مکث. «نه. کار اون نیست.» یه نفس بلند. بعد آروم تر:«ولی کلی راجب پدرش حرف زد.»