زمزمه‌گر سیاهی

نویسنده: نجواگرِ تاریکی

برای توماس، صداها از چهل‌سالگی شروع شد. شفاف، بی‌رحمانه، مثل تیغ جراحی. اول فکر کرد جنون است. اما صدا دروغ نمی‌گفت. می‌گفت: «زن همسایه فردا می‌م**رد.» مُرد. می‌گفت: «پسرت سیگار می‌کشد.» راست می‌گفت.

توماس فهمید صدا از بیرون نیست. از درونش می‌آید. از جایی که همیشه سکوت کرده بود. یک شب صدا گفت: «درونت تاریک است، توماس. تاریک‌تر از آنچه فکر می‌کنی.»

توماس خندید: «همه‌ی آدم‌ها درونشان تاریک است.» صدا گفت: «نه. بقیه سایه دارند. تو خودِ تاریکی‌ای.» توماس لرزید. رفت جلوی آینه. همان چشم‌های همیشگی.

صبح زنش را دید. درونش تاریک بود. توی خیابان، پیرمرد و دخترک و کشیش را دید. همه تاریک بودند. همه تهی. همه پوچ. پرسید: «پس معنای زندگی چیست؟» صدا گفت: «معنا؟ بودن در تاریکی و وانمود کردن به روشنایی.»

توماس ایستاد وسط خیابان. به آسمان خاکستری نگاه کرد. شب آخر پرسید: «تو کی هستی؟» صدا گفت: «من خود تویی. همان ته چاهی که همه ازش فرار می‌کنند. من حقیقت‌ام.» توماس صبح م*رد. چشم‌هایش باز بود به سقف، لبخندی روی لب داشت. آرام، رها. آخرین نجوا را فقط خودش شنید: «بیا برگردیم خانه.»