خروش حق؛

به داد من رسید، و خشمی، که مرا فرا گرفته؛ زیرا که دلم خون است، زمستانم جای سپید،گلگون است، و وجودم از مرگ عزیزان،مجنون است؛

گر این ها همه در راه خداست، پس من کافری بی خدا و بی ایمان هستم؛ گر این همه خون،حلال و رواست، خونِ سرخ شهیدان؛ من دهانم را می دوزم و سکوت را همانند سد نفوذناپذیری در برابر خودم و شما قرار می دهم.

سفره ی امروز ما،داد می کشد و از بی دادی سخن می گوید؛ این سفره، رنگ نگون بختی و فقر به خود گرفته و به حال ما زار می زند.

اما من،بی گمانم. بی گمان، و این سخن را برای شما،همانند رودی پاک و گوارا جاری می سازم، که صفای سفره ی کوچک ما بهتر از اشرافی ست که سفره خود را به حرام مزین نموده و نفرین هزاران نفر، هزاران نفر، دامنش را گرفته و وجود سفاک او را فژاک تر و تیره تر ساخته؛

امیدوارم،و این امید را هرروز مانند جامه ای به تن میکنم؛ جامه ای که جنسش از خوشبختی و رنگش از باور و اعتقادِ درست است. به امید روزی که نسیمِ محبت،دوستی،پاکی و صمیمیت بر ما بورزد؛