خالق؛

خداوند، برای انسانِ جستجوگر، نه مفهومی قطعی بلکه حضوری پرسش‌برانگیز است.شاید آزمون، همین نادانیِ ما نسبت به معنا باشد؛ همین سرگشتگی میان ایمان و تردید.گاهی خدا در غیبتش سخن می‌گوید، در سکوتی که وادارمان می‌کند خود را بیابیم.غفلت، لحظه‌ای‌ست که وجود از خودش فاصله می‌گیرد تا دوباره به خویش بازگردد—و شاید همین بازگشت، آزمون واقعی باشد.

کدام خدا نغمه‌ی حقیقت است؟ آیا او خداوند کودکان است که در بال‌های پروانه، ابرهای متحرک، خورشید تابان و لبخند کوچک یک نوزاد زنده است؟ یا آن خداوندگارِ دین‌پژوهان که باید خدا را در سخنانشان جستجو کرد؛ خدایی که در متون کهن لانه گزیده، در تضاد استدلال‌های پایان‌ناپذیر عالمان دینی محبوس شده است؟ خدایی که رسیدن به او به اندازه‌ی فوت قاصدک به امید رساندن صدایمان به خدا، آسان نیست؛ او در پس هزاران درِ قفل شده بر تختی شاهانه نشسته است که ما حتی نباید به خود جرئت دهیم که به آن گوشه‌ی چشمی بیاندازیم.

در مقابل، آیا این سادگیِ محضِ خدای کودکانه، می‌تواند حافظ ما باشد؟ آیا لبخند شادمان کودک خردسالی، می‌تواند توجیهی باشد بر تمام تاریخی که در رگ‌هایش خونی سرخ از بی‌عدالتی می‌جوشد؟ اینجاست که آن خدای مهربانِ اول، ناگهان بی‌تفاوت می‌شود و همراه کودکی‌مان محو می‌گردد.

این دوراهی، معمای بشر است؛ معمایی که تنها در قالب هنر و ادبیات توانسته خود را به وضوح نشان دهد. خداوند، هرچه زمان می‌گذرد، در نگاه‌ها متفاوت‌تر جلوه می‌کند. ما به اندازه‌ی تک‌تک افراد زیسته‌ی این تاریخ، خدا داریم. خدا هرگز یک ماده یا شکل خاصی از چیزی نخواهد بود، هرگز اخلاق مشخصی نخواهد داشت، هرگز آشنا یا غریبه نیست، هرگز دوست و دشمن نیست، هرگز دور و نزدیک نیست. او تنها هست

و خدای ما در وجودیت خودمان شکل می‌گیرد. ما انتخاب می‌کنیم خدایمان چگونه باشد؛ ما او را می‌سازیم و نابود می‌کنیم. هرکس خدایش را در مکانی می‌یابد؛ بعضی آن را در تبسم معشوق می‌یابند، بعضی آن را در شب‌بیداری‌ها شنیده‌اند، و بعضی تنها خواسته‌اند و او را دیده‌اند. مهم آن است که خدایت را بیابی و با آن کنار بیایی؛ که خدای من نا مهربان است یا مهرانگیزترین ساخته‌ی ذهن بشریت. هرکس که خدا را بیابد به مقصد رسیده، و دیگر اهمیتی ندارد از چه راهی گذر کرده تا به او برسد.

و اینگونه است این سفر پر فراز و نشیب هستی: حقیقت خدا نه در یک استدلال از پیش تعیین شده، نه در متون کهن، و نه حتی در سادگی لبخند کودکی، بلکه در خود این جستجو نهفته است. آنگاه که بخواهی ببینی، بخواهی بیابی و بخواهی درک کنی، آنگاه خدا همه‌جا حضور دارد؛ حتی اگر او را نبینی، حتی اگر تو را بنده خود نداند، حتی اگر تمنایت را نشنیده بگیرد، آگاهی که او جایی در این نزدیکیست

خدایِ ما، نه یک امرِ بیرونیِ ثابت، بلکه پژواکِ درونیِ اراده‌ی ماست؛ خدایی که با هر نفس، با هر نگاهِ خیره به آینه، با هر درکِ عمیق‌تر از تنهاییِ وجودیِ خویش، دوباره متولد می‌شود. سرانجام، نه یافتنِ یک خدا، بلکه شدنِ خودمان در پرتوِ خدایی که خود انتخاب کرده‌ایم، غایتِ این مسیرِ یگانه خواهد بود. چرا که در این مواجهه، چشم در چشمِ هستی، ما نه تنها خدا را، که خودِ حقیقیِ خویش را نیز کشف می‌کنیم؛ خدایی که در تار و پودِ جانِ ما تنیده است و تا ابدیت، با ما محبوس و هم‌نفس خواهد ماند.