لبه‌ی جهان چه شکلی است؟

«وقتی به جهان فکر می‌کنیم، ناخودآگاه دنبال یک پایان می‌گردیم؛ جایی که همه‌چیز تمام می‌شود. یک لبه، یک دیوار، یک مرز. اما آیا جهان واقعاً لبه دارد؟ هدف این پست این است که بررسی کنیم علم و فلسفه درباره لبه‌ی جهان چه می‌گویند، چرا ذهن انسان اصرار دارد برای جهان پایان تصور کند، و اگر لبه‌ای وجود نداشته باشد، این موضوع چه چیزی درباره ماهیت واقعیت به ما می‌گوید.»

«مغز انسان برای درک چیزهای محدود ساخته شده است. هر چیزی که می‌شناسیم آغاز و پایان دارد؛ اتاق، شهر، زمین و حتی عمر خودمان. به همین دلیل وقتی با جهان روبه‌رو می‌شویم، ناخودآگاه انتظار داریم جایی باشد که فضا تمام شود. اما این انتظار بیشتر از آنکه علمی باشد، روان‌شناختی است. ذهن ما نمی‌تواند بی‌نهایت را راحت بپذیرد، پس برای آرامش خودش، یک لبه تصور می‌کند.»

«آنچه ما به آن “لبه‌ی جهان” می‌گوییم، در واقع لبه‌ی مشاهده‌پذیری است، نه پایان واقعی فضا. به دلیل محدود بودن سرعت نور، ما فقط می‌توانیم تا فاصله‌ای خاص را ببینیم. فراتر از آن، نور هنوز به ما نرسیده است. این یعنی جهان ممکن است ادامه داشته باشد، اما برای ما نامرئی است. پس لبه‌ای که می‌بینیم، مرز دانش ماست، نه مرز خود جهان.»

«اگر جهان واقعاً یک لبه فیزیکی داشت، قوانین فیزیک در آن نقطه باید رفتاری عجیب نشان می‌دادند. سؤال‌های عجیبی مطرح می‌شود: آن‌طرف لبه چیست؟ خلأ؟ هیچ؟ یا چیزی فراتر از فضا؟ علم فعلی چنین مرزی را پیش‌بینی نمی‌کند، چون وجود یک لبه واقعی، باعث فروپاشی بسیاری از مدل‌های کیهان‌شناسی می‌شود. انگار خود واقعیت نمی‌خواهد پایانی مشخص داشته باشد.»

«برخی دانشمندان جهان را شبیه سطح زمین تصور می‌کنند؛ زمینی که اگر روی آن حرکت کنی، هیچ‌وقت به لبه نمی‌رسی، اما همچنان محدود است. در این نگاه، جهان می‌تواند بدون لبه باشد، اما بی‌نهایت هم نباشد. این ایده ذهن را گیج می‌کند، چون نشان می‌دهد پایان نداشتن، الزاماً به معنای بی‌نهایت بودن نیست. گاهی جهان فقط راه فرار به ذهن ما نمی‌دهد.»