فیلم و سریال های کره جنوبی در این روزها محبوبیت زیادی دارند. امروز این صنعت و بازتاب فرهنگیش را بررسی میکنیم
عشق در سینمای کره اغلب آرام، واقعگرایانه و آمیخته با اندوه است. روابط عاشقانه کمتر بر پایه هیجان لحظهای شکل میگیرند و بیشتر تحت تأثیر شرایط اجتماعی، خانوادگی و فرهنگی قرار دارند. شخصیتها معمولاً احساسات خود را پنهان میکنند و همین سکوت، بار احساسی روایت را سنگینتر میکند. فاصله طبقاتی، بیماری، جنگ یا محدودیتهای سنتی، مانع رسیدن عاشقها به یکدیگر میشود. در این فیلمها، عشق اغلب قربانی مسئولیت و عقلانیت میشود. پایانهای تلخ یا باز، بخش جدانشدنی این روایتها هستند. سینمای کره عشق را نه رؤیایی دستنیافتنی، بلکه تجربهای انسانی و شکننده نشان میدهد. همین صداقت، عاشقانههای کرهای را تأثیرگذار کرده است.
سینمای اجتماعی کره تصویری بیپرده از واقعیتهای جامعه ارائه میدهد. شکاف طبقاتی، فشار اقتصادی و رقابت شدید از مهمترین مضامین این آثار هستند. شخصیتها اغلب در ساختارهای ناعادلانهای گرفتارند که راه فراری از آن ندارند. این فیلمها بهجای قهرمانسازی، انسانهای معمولی و آسیبپذیر را نمایش میدهند. فساد، خشونت و بیعدالتی بهعنوان پیامدهای طبیعی این فشارها نشان داده میشوند. روایتها تلخ و گاه شوکآورند، اما اغراقآمیز نیستند. سینمای کره با طرح پرسشهای اخلاقی، مخاطب را به تفکر وادار میکند. به همین دلیل آثار اجتماعی آن بازتابی جهانی پیدا کردهاند.
سینمای تاریخی کره فراتر از بازسازی گذشته، ابزاری برای بازخوانی هویت ملی است. این آثار اغلب به دوران پادشاهیها، استعمار ژاپن و جنگها میپردازند. تاریخ در این فیلمها نه باشکوه و اسطورهای، بلکه انسانی و پر از رنج نمایش داده میشود. شخصیتها میان وفاداری، قدرت و اخلاق گرفتارند. بسیاری از فیلمهای تاریخی کره نقدی غیرمستقیم بر سیاست و جامعه امروز هستند. توجه به جزئیات، لباس و فضا به واقعگرایی روایت کمک میکند. قهرمانان معمولاً خاکستریاند و تصمیمهایشان پیامدهای تلخ دارد. به همین دلیل تاریخ در سینمای کره زنده و معنادار احساس میشود.
نوجوانان با سینمای کره احساس همذاتپنداری قویتری دارند، چون شخصیتها واقعی و شبیه خودشاناند. این فیلمها فشار درس، رقابت، خانواده و آینده نامعلوم را صادقانه نشان میدهند. احساسات نوجوانانه مثل عشق اول، تنهایی و خشم فروخورده بدون اغراق به تصویر کشیده میشود. سینمای کره قهرمانهای شکستخورده را هم ارزشمند میداند. پایانهای غیرقابلپیشبینی با ذهن کنجکاو نوجوانان هماهنگ است. ترکیب ژانرها، داستانها را جذاب و غیرتکراری میکند. موسیقی و تصویرپردازی احساسی، تأثیر عاطفی آثار را افزایش میدهد. نوجوانان در این سینما دیده میشوند، نه قضاوت.
بسیاری از فیلمهای کرهای با پایانهای خوش به پایان نمیرسند. روایتها اغلب باز یا تلخ هستند و پاسخ همه پرسشها را نمیدهند. این پایانها بازتابی از واقعیت زندگیاند که همیشه عادلانه نیست. مخاطب پس از پایان فیلم همچنان درگیر داستان میماند. این نوع پایانبندی، تفکر و تفسیر شخصی را تشویق میکند. شکست و ناکامی بخشی از مسیر شخصیتهاست. سینمای کره از راضیکردن سطحی تماشاگر پرهیز میکند. همین جسارت، آثار را ماندگار میسازد.
سینمای کره بهجای قهرمانهای بینقص، انسانهای معمولی را در مرکز روایت قرار میدهد. شخصیتها ضعف، ترس و تناقض دارند و همین آنها را باورپذیر میکند. آنها اغلب تحت فشار جامعه، خانواده یا اقتصاد تصمیمهای سخت میگیرند. حتی شخصیتهای منفی نیز تکبعدی نیستند و گذشتهای قابلدرک دارند. این نگاه انسانی باعث همذاتپنداری مخاطب میشود. تماشاگر خود را جای شخصیتها میگذارد. شخصیتپردازی عمیق، روایت را واقعیتر میکند. این ویژگی یکی از مهمترین نقاط قوت سینمای کره است.
هارین هایون پور 
نخست؟!