او و دوستانش.

کودکی که دیگر نمی‌داند بازی چیست فقط خستگی پدر را دید که همه چیز را با خنده‌ای دروغین شست و برد.

شما انسان نیستید! شما سایه های سردرگم تشنه‌ی توجه‌اید شما بازنده ای هستید که تمام عمر در صحنه‌ی پوشالیِ زندگی نقش قهرمان را فریاد زدید

طناب دارمان را با دستهای کثیفتان بافتید، زندگبی را به کام‌ِمان حرام کردید غریزه و بقا و امیال شخصی با هم در آمیزش بود که با دودی به دست سیاهی شب فراموش شد.

کرانه دیدمان را تنگ و سیاه کردید و ما را تبدیل به دلقک های این سیرک مضحکِ‌تان کردید در این دنیایِ سایه های سرگردان شما با لبخندی مدهوشانه روح سوزانِ ما را می‌نگرید. شازده‌خان به ریشت بر نخورد، ولیکن این نفرت از نادانی نیست از آگاهی‌ست.

ارقام کاغذی که با هر پله بالا رفتن دل مردم چند پله پایین تر می‌رود. دایه‌ی گریان ایستاده در آستانه‌ فردا که نمی‌داند سفره‌اش را با کدام امید پر کند و من خسته‌تر از تمام جاده‌هایی‌ام که زیر پاهایم ترک خورده است.

ما کودکان محکوم به نیستی هستیم در دنیایی که عدالت به خاک نشانده شد و قضاوت سر پیروزی بالا آورد، حرف‌های ما چه تاثیری خواهد گذاشت؟!