پژمرده شد.

«تنها باید بگذاری بشود گویا تضمینی برای بیشتر غرق شدن است»

زندگی شما عزیز دُردانه ها به لحظه هاست، ما فرزندان خاک و خستگی باید در گردونه‌یِ رنج خرغلت بزنیم تا روزی در آینده، از ژرفنای تجربه های تاریک بگوییم :«آدمیان؛ زندگی جز لحظه ها نیست»

این زنجیر نابرابری، آینه‌ی شکافِ میان انسان هاست. ثروت، برج می سازد و فقر، گور های بی نام.

شادید، می‌رقصید و میخندید، زمانی که می‌گوییم زندگانی‌تان چه زیباست شروع به انکار میکنید.

در این سرزمین کودکان پیش از آن که خودشان را بشناسند رویا را در قالب دو واژه می‌ریزند: دکتر و مهندس و فراموش میشود که از ابتدا ما همه انسان بودیم؛ در این خاک فردا همیشه پشت ما جا مانده است.