جوهر و خاکستر.

اعماق جوهر خودکار و خاکستر احساسات

از من چیزی باقی نمانده جز خاکسترم؛ از ازل تا ابد من چیزی جز استخوان واره‌‌ای فرسوده نبودم و نیستم و نخواهم بود،من در تمام طول عمر پوچ و بیهوده‌ام و مستعد بدبختی بودم. و شاید حسن اتفاق این باشد که من توانسته ام طعم و مزه‌ی تکه تکه شدن و رقصیدن با نجوای ترنم زیبای شکستن خود و رسوای جماعت شدن را بچشم

شعاع آفتاب میان اتاقم که چه عرض کنم سقف بالای سرم می‌تابد و من به دنبال کوچک‌ترین بارقه‌ای بودم که صبا و باد صبحگاهی را برایم لذت بخش تر کند؛ اما این‌ها همه تراوشات ذهن بیچاره من بود که میان هرج و مرج خود را کم کرده بود.

چه می‌شود که بعضی مردمان نسبت به دیگر مردمان متعالی تلقی می‌شوند و برای جشن‌های شکرگزاری که هیج بلکه اگر روزی دهانشان مزه‌ی گوشت بره و بوقلمون ندهد،خم به ابرو می‌آورند؛ در حالی که دیگر گروهی در خانه‌ای اجاره‌ای خرج خود و همسرشان هم به زور می‌دهند و هرروز سحر به دنبال لقمه نانی بیرون می‌روند تا وقتی که سگ هم زوزه نمی‌کند دیگر و باز هم در دخل و خرج و چرخاندن زندگی خود می‌مانند. این عدالت است؟!

در میان این تلاطم زندگی دیگر آن آدم سابق نتوانم شد و بی حس و بیخیال شده ام به دست افیون... حیف که تاثیرشان کوتاه مدت است و مجبورم هر بار دودی بیرون دهم تا جنب و جوش این دنیا را فراموش کنم و خود را برای مدتی تسکین دهم‌.